TOWARZYSTWO TANECZNE

W ostatniej audycji Micka Mercera pojawiło się kilka nagrań The Danse Society, w tym nagranie My Heart z debiutanckiej płyty. Przyznam szczerze, że w moim prywatnym rankingu ich najlepszych płyt, szczyt od lat okupuje ich drugi album "Heaven Is Waiting" (1983). Debiut jakoś nie zaskarbił sobie mojej atencji i stał sobie przez długie lata na półce, nie niepokojony przez nikogo. Impuls od Micka spowodował, że stanąłem do ponownej konfrontacji z tym materiałem. Tym razem już maksymalnie skupiony, by wyłapać to czego wcześniej nie udało mi się dostrzec. Aby wzmocnić siłę odbioru posłużyłem się słuchawkami, dzięki którym łatwiej jest wyłapać to co dzieje się na drugim, a czasem i na trzecim planie. Słucham więc sobie tego materiału i zachodzę w głowę gdzie ja wcześniej miałem uszy. Przecież tu aż roi się od mrocznych brzmień, które może nie powalają przebojowością, ale za to tworzą niesamowitą atmosferę. Momentami czuć tu echa Joy Division, ale przecież nie ma w tym nic złego. Co prawda, w dalszym ciągu płytą pierwszego wyboru, będzie dla mnie album "Heaven Is Waiting", ale debiut zyskał w moim rankingu kilka dodatkowych punktów. Zerknąłem sobie do recenzji tej płyty na moim blogu, by zobaczyć jak wówczas ją postrzegałem. Pod większością stwierdzeń wciąż mógłbym się podpisać, ale bywają i takie, przy których już bym tak kategorycznie nie obstawał. To tylko pokazuje, że pisanie recenzji nie ma większego sensu. Są one zapisem danej chwili, emocji jakie wówczas nam towarzyszyły i okoliczności. Nie ma więc sensu kruszyć o nie kopii. Poza tym każdy z nas przefiltrowuje muzykę przez własne preferencje muzyczne, stąd też nie ma czegoś takiego jak obiektywna recenzja. Dlatego też nie podchodźmy do nich śmiertelnie poważnie, bo jak głosi stare powiedzenie, gdzie dwóch Polaków tam trzy opinie.  

Jakub Karczyński

MICK

Ostatnio niedzielne wieczory spędzam w towarzystwie Micka Mercera. Mick obecny jest co prawda tylko głosem, który sączy się z radia, ale za to dostarcza dużo świetnej muzyki. Jego audycji można słuchać w streamingu pomiędzy 21:00 - 24:00 i jest absolutnie obowiązkową lekcją dla każdego szanującego się gotha. Zacznijmy jednak od prezentacji Micka Mercera, bo choć wykonuje swoją pracę o dawien dawna, to jednak nie zyskał takiej rozpoznawalności poza Wyspami jak John Peel. Mick jest tym dla sceny gotyckiej czym u nas jest/był  Marek Wiernik dla sceny punkowej. Opisywał narodziny sceny gotyckiej w swym zinie Panache, następnie szerzył swoją pasję na łamach ogólnokrajowego pisma Zigzag. Napisał też kilka książek poświęconych temu zjawisku. Szkoda, że nikt nie zdecydował się dokonać ich przekładu na język polski. W dobie wzrastającego zainteresowania muzyką gotycką, myślę, że byłby to całkiem rozsądny i zrozumiały ruch. Pozostają więc nam audycje Micka, w których to wyławia on całą rzeszę mniej lub bardziej rozpoznawalnych kapel. Śledzący go na facebooku mogli ostatnio przeczytać recenzję EP-ki naszego gotyckiego dobra narodowego w postaci grupy Miguel & The Living Dead. Jak widać macki Mercera sięgają nawet tu. Pomimo upływu czasu, wciąż jest żądny nowej muzyki. Nie zamknął się w mauzoleum jak wielu starszej daty dziennikarzy, którzy słuchają już tylko tych piosenek, które już raz słyszeli. W ostatnim programie, wyłowiłem kilka interesujących kapel jak choćby Pneumania, Mouth Ulceres, Antipole & Pedro Code czy Sister Ghost. Po wysłuchaniu nagrania Crashland Sister Ghost, odszukałem profil zespołu na Bandcamp i zakupiłem sobie ich EP-kę "Oracle". Choćby dla tego jednego utworu musiałem ją mieć. Cudo, przywodzące mi nieco na myśl dokonania All About Eve, których płytami byłem swego czasu zafascynowany. Wciąż ich bardzo lubię, choć dawno nie słuchałem. Może to właśnie ten moment by sięgnąć po ich muzykę, która wypełni mi czas oczekiwania na EP-kę. Kłaniam się niniejszym Mickowi w pas, dziękując za świetną audycję, jak i odkrycie nowych terytoriów dźwiękowych. Nadstawcie uszu w najbliższą niedzielę. Wszelkie niezbędne informacje znajdziecie na profilu Micka na Facebooku.

Jakub Karczyński

PS Osoby zainteresowane postawieniem mi wirtualnej kawy serdecznie zapraszam pod ten adres https://buycoffee.to/czarne-slonca. Wsparcie na zasadzie co łaska. Niezależnie od tego macie cały czas nieograniczony dostęp do całej zawartości bloga. Rozważam jednak uhonorowanie w jakiś szczególny sposób moich darczyńców. Pomysł zakiełkował, teraz tylko czekać na jego rozkwit.

KONCERTÓWKA

Po blisko trzech miesiącach od złożenia zamówienia, w miniony czwartek, żona znalazła w skrzynce pocztowe awizo. Doskonale wiedziałem co się za nim kryje. Przesyłka nadana w Anglii, wreszcie dotarła do celu. Co prawda, na jej odbiór musiałem poczekać do dnia następnego, ale czymże jest te kilkanaście godzin. Przypomina mi się w tym momencie scena z warsztatu samochodowego w "Co mi zrobisz jak mnie złapiesz". Skoro czekałem już te dziewięćdziesiąt dni, to na jeden dzień zwłoki mogę sobie jeszcze pozwolić. Czytelnicy o skłonnościach matematycznych mogą policzyć sobie jaka to będzie strata procentowa, a humaniści mogą spokojnie czytać dalej. Wszak wiedza ta, nikomu do niczego potrzebna dziś nie będzie. Gdy tylko nastał nowy dzień, a Poczta Polska otworzyła wrota swej placówki, przekroczyłem jej próg wraz z kilkoma emerytami, którzy skoro świt załatwiają wszystkie swoje sprawy. W dobie paczkomatów, odwiedzam pocztę już tylko incydentalnie. Właściwie gdyby nie przesyłki międzynarodowe spoza UE, za które pobierane jest cło oraz urzędowa korespondencja od państwa, to instytucja ta mogłaby dla mnie nie istnieć. Świat się na tyle zmienił, że wiele z funkcji pocztowych przejęły prywatne podmioty, które wywiązują się ze swych zdań dużo lepiej. No, ale nie o poczcie miało być, a o przesyłce z Anglii. 

Po wyjęciu zawartości z koperty, mogłem już odetchnąć, że album "Alive" od Public Image Limited dotarł bezpiecznie do stacji końcowej. Swoją drogą, to nie wiem czy w Anglii nie mają kopert bąbelkowych czy może zawartość przesyłek traktowana jest tam z należytym szacunkiem, ale dość powiedzieć, że album dotarł do mnie bez jakichkolwiek uszkodzeń. Pytanie czy byłoby tak, gdyby wydano go w plastikowym pudełku, a nie w kartoniku. Jeśli już jesteśmy przy formie wydania, to jest ona niezwykle skromna. Zabrakło nawet nazwy i tytułu płyty na grzbiecie. Książeczka dołączona do wydawnictwa to chyba zbyt szumna nazwa, bo to zaledwie dwie strony wypełnione w większości małymi zdjęciami. Na szczęście znalazło się też miejsce na listę nagrań oraz przedstawienie bohaterów biorących czynny udział w nagraniu tej płyty. Za to niezwykle oszczędne w formie wydawnictwo, przyszło mi zapłacić w przeliczeniu na złotówki coś koło 150 zł. Jeśli doliczymy cło w wysokości 33 zł, to wychodzi nam cena jak za porządnego winyla. Sami przyznacie, że to lekka przesada, ale tłumaczę sobie to niskim nakładem, a jak wiadomo im mniejsza liczba kopii, tym więcej trzeba zapłacić za wytłoczenie egzemplarza. Sądzę jednak, że wraz z upływem czasu, wartość kolekcjonerska tego wydawnictwa będzie tylko rosła. Wpływ na to ma fakt, że nie zostało to wpuszczone do masowej sprzedaży, wielkość nakładu jak sądzę była symboliczna, stąd też każdy kto ma ten album w swojej kolekcji, niechaj na niego chucha i dmucha. Na album składa się trzynaście kompozycji zarejestrowanych podczas ubiegłorocznej trasy. Dwa nagrania pochodzą z wrocławskiego koncertu, na którym to miałem przyjemność być. Jest to więc dla mnie tym bardziej ważne wydawnictwo, do którego przyjemnie będzie wrócić za kilka lat. Na albumie "Alive" odnajdziecie takie killery jak Home, World Destruction, This Is Not A Love Song, Death Disco, Warrior, Public Image czy choćby Rise. Słucha się tego znakomicie, a nagrania choć pochodzą z różnych miast, tworzą spójną całość. Jeśli jednak chcielibyście się przekonać jak to wygląda na żywo, to wkrótce będzie szansa. Już w maju PIL przyjedzie do Polski na cztery koncerty. Zagrają w Gdańsku, Poznaniu, Warszawie i Krakowie. Sprawdźcie co John i jego koledzy mają do zaproponowania swoim fanom na żywo. Jeśli lubisz szalony świat dźwięków Johna Lydona, to nie może cię tam zabraknąć. Kto wie, kiedy nadarzy się kolejna taka okazja.

Jakub Karczyński

PS Wirtualna kawa wsparcia dostępna niezmiennie pod adresem https://buycoffee.to/czarne-slonca. Serdeczne podziękowania dla Pana Piotra, za docenienie mojej pracy. Miło widzieć, że ta moja pisanina jest komuś do czegoś potrzebna. Abstrahując od kawowego wsparcia, to najbardziej cieszy mnie interakcja z Wami. Zostawiajcie więc swoje komentarze, dzielcie się przemyśleniami jak i ciekawymi historiami sprzed lat. Niech to miejsce tętni życiem.  

W OKU LUNETY

Mądrością myśliwego jest to by być w odpowiednim miejscu i czasie. Tylko to gwarantuje, że łowy będą udane, a spiżarnia nie będzie świecić pustkami. Trzeba wiedzieć gdzie się zaczaić, a jakie rejony można sobie odpuścić. Warto też wiedzieć na co chce się zapolować, by broń sprostała postawionemu przed nią zadaniu. Bywa jednak i tak, że w oku lunety pojawi się osobnik, którego nie spodziewaliśmy się tu spotkać. Czasu do namysłu jest niewiele, bo może się okazać, że w lesie jest więcej myśliwych, którzy wzięli na cel tenże obiekt. Strzelać czy może poczekać i wrócić w to miejsce za kilka dni z odpowiednią bronią? Szybka kalkulacja i myśl, że w kieszeni spodni został jeszcze jakiś nabój z poprzedniego polowania, który w razie czego powinien powalić ofiarę. Nie ma co zwlekać. Czas podnieść broń, wycelować, spojrzeć dla pewności w lunetę, wyrównać oddech i oddać strzał. Huk podrywa okoliczne ptactwo z drzew by po chwili w miejscu polowania zaległa cisza. Ofiara nie miała najmniejszych szans na ucieczkę. Myślę, że nawet nie zdawała sobie sprawy z zagrożenia. Czas zapakować ją na pakę pickupa i zawieźć trofeum do domu. 

Na szczęście w tym przypadku obyło się bez rozlewu krwi. Strzał o, którym chcę napisać parę słów, oddałem w kierunku srebrnej płyty, a nie zwierzęcia. Szczerze mówiąc, nie planowałem tego polowania, ale czasem zwierzyna sama podejdzie pod broń, no i jak tu nie skorzystać z okazji. Wyznaję zasadę piłkarską, że niewykorzystane okazje się mszczą, więc lepiej nie ryzykować. Z głośników rozbrzmiewa właśnie beztytułowy debiut Escape With Romeo i powiem, że jestem nim urzeczony. Co prawda, słucham go dopiero trzeci raz, ale już zdążyłem wyłapać tu kilka na tyle interesujących nut, że daje tej płycie duży kredyt zaufania. To właśnie tu znajduje się utwór Somebody, który to stał się dość sporym przebojem i zarazem wizytówką grupy. Mnie jednak dużo bardziej do gustu przypadło nagranie Sleepwalkers, które to jest prawdziwą ozdobą tej płyty. Jest w nim jakiś taki magnetyzm, który każe mi wracać do niego raz za razem. Równie świetnie wypada kolejne nagranie Don't Turn Away, które na albumie znajdziemy w dwóch odsłonach. Jedno z nich to tak zwany hidden track, który różni się tym, że jest o trzy minuty dłuższy od oficjalnej wersji albumowej. Ukryty jest na samym końcu płyty, tuż po nagraniu Coma Beach. Muzycznie album spowinowacony jest to nieco z Pink Turns Blue, ale nie powinno to chyba nikogo dziwić, wszak lider Escape With Romeo (Thomas Elbern), był niegdyś gitarzystą i kompozytorem tejże grupy. Entuzjaści twórczości Pink Turns Blue mogą więc brać w ciemno płyty Escape With Romeo, a fani tych ostatnich nie powinni poczuć rozczarowania zgłębiając dorobek Pink Turns Blue. No może z wyjątkiem albumu "Eremite" (1989), który jest dość wymagający i nie polecałbym nikomu zaczynać od niego swej podróży, aby nie zakończyć przedwcześnie tej znajomości. W przypadku Escape With Romeo wystrzegałbym się albumu "Blast Of Silence" (1996), który może dać mylny obraz twórczości tejże grupy. Jego taneczny podkład jakoś nie skleja mi się zupełnie z zawartością muzyczną. Tak jakby muzycy na siłę chcieli połączyć ogień z wodą. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że podczas tych prób, nie zorientowali się, że to po prostu niewykonalne. Zdecydowanie lepiej zacząć od debiutu lub płyty "Love Alchemy" (2002), które dość dobrze nakreślą nam stylistyczne ramy, w jakich zamyka się twórczość grupy. Jeśli nie mieliście jeszcze okazji zapoznać się z ich muzyką, to zachęcam do wykonania pierwszego kroku. Jak to mówią, lepiej późno, niż wcale.  

Jakub Karczyński

FABRYKA MUZYKI KALENDARZOWEJ

Wiosna!!! Tak, tak, to już dziś przychodzi witać nam tę jedną z najpiękniejszych pór roku. Wkrótce soczysta zieleń wypełni zaokienne krajobrazy, a ptaki zaprezentują nam swój repertuar, nad którym to tak pieczołowicie pracowały przez całą jesień i zimę. Wsłuchajmy się w niego, bo niesie ze sobą mnóstwo nadziei, radości i szczęścia, które każdemu z nas na pewno się przydadzą. W domu jednakże zalecam wygrzebać z półek płyty "Seasons End" (1989) Marillion oraz "Colour Of Spring" (1986) Talk Talk, bo to dwa najpiękniejsze albumy tego świata, idealnie komponujące się z wiosną. Tyle w nich światła, pozytywnej energii, ale i zadumy, więc nie ma co się dziwić, że rok rocznie powracają na wiosenną playlistę. "Seasons End" to pierwszy album Marillion, gdzie obowiązki wokalne przejął Steve Hogarth. Wejście w buty po tak charyzmatycznym wokaliście jakim był Fish, było nie lada wyzwaniem. Z perspektywy lat uważam, że Steve sprostał temu zadaniu, czego nie można powiedzieć o wielu fanach, którzy po tej wolcie, odwrócili się od zespołu. Sam Tomasz Beksiński był zdegustowany tym albumem. Muzyka wprawdzie mu się podobała, ale wokal Steve'a nie przypadł mu do gustu. Ciekawe co dziś powiedziałby o Marillion. Czy wciąż obstawałby przy swoim, czy może zmieniłby zdanie, wszak takim albumom jak "Marbles" (2004) trudno odmówić piękna. Także tego wokalnego. Po latach najczęściej powracam właśnie do "Marbles" i "Seasons End", z którymi to mam wiele pięknych wspomnień. Towarzyszyły mi one w czasie studiów, gdy dopiero poznawałem różne odcienie muzyki, chcąc znaleźć w niej swoją bezpieczną przystań. Często zabierałem je w podróż autobusami PKS, którymi to wracałem do rodzinnego miasta. "Seasons End" była także ze mną w studenckim radiu. 

Przed dwudziestu laty, wraz z moim kolegą mieliśmy przyjemność zasiąść przed mikrofonem w Radiu Afera, gdzie przez pół roku prezentowaliśmy muzykę kojarzącą się nam z porami roku. Program nazywał się "Fabryka muzyki kalendarzowej" i dawał nam mnóstwo radości. Prezentowaliśmy tam tak różnorodne dźwięki, że ciężko byłoby znaleźć dla nich jakiś wspólny mianownik. Od Marka Grechuty poprzez The Cure do Slayera. Niestety, nasze ambicje i radiowe umiejętności leżały na dwóch różnych biegunach, stąd też nie zagrzaliśmy tam długo miejsca. Wspominam jednak o tym, bo album "Seasons End" tak jakoś mi się z tą audycją kojarzy. Co prawda wyemitowaliśmy tam tylko Easter, ale jakoś to właśnie on, skleił mi się z tym programem najbardziej. Przed mikrofon powróciłem jeszcze na kilka zastępstw, ale były to już tylko audycje incydentalne. Dzięki tej krótkotrwałej przygodzie, przekonałem się, że to nie radio, a pisanie jest tym, w czym mogę się w pełni wyrazić. Musiało minąć jednak jeszcze pięć długich lat nim "Czarne słońca" wzeszły nad horyzont. 

Dziś jednak cieszmy się wiosną, słuchajmy muzyki i łapmy pierwsze promienie wiosennego słońca. To właśnie one naładują nam akumulatory, wleją w nasze serca optymizm i dadzą zastrzyk pozytywnej energii na resztę roku. Czegoż więc mamy sobie życzyć w ten sobotni dzień? Pięknej i długiej wiosny.

Jakub Karczyński

STIV

Czasem człowiek znajduje płytę, której nie szukał. Mało tego, nie miałem nawet świadomości jej istnienia, więc siłą rzeczy nie spędzała mi ona snu z powiek.  Jednak jako fan The Lords Of The New Church, nie mogłem przejść obojętnie koło solowej płyty Stiva Batorsa. Nie było się nad czym zastanawiać, bo przecież w każdej chwili ktoś mógł mi ją zgarnąć sprzed nosa. Ryzyk fizyk jak to mówią. Najwyżej mi się nie spodoba. Zresztą jej cena nie była zbytnio wygórowana i stanowiła połowę tego, co dziś musielibyście zapłacić za ten album tyle, że na nie na CD, a na kasecie magnetofonowej. Kilka dni oczekiwania i listonosz dostarczył przesyłkę pod właściwy adres. Czy warto było czekać? Jeszcze jak. Płyta "Disconnected" (1980)*, to świetne uzupełnienie dorobku jego macierzystej formacji. Zresztą to jedyny album jaki wyszedł za życia Stiva. Materiał został nagrany w 1980 roku, czyli jeszcze przed powołaniem do życia grupy The Lords Of The New Church. Wcześniej Stiv występował w The Dead Boys, otarł się też o tak uznane grupy jak The Damned czy Sham 69. Z tym ostatnim zespołem nie miałem jeszcze przyjemności się zaznajomić, ale podjąłem już pierwsze kroki, by zmienić ten stan rzeczy. Póki co, na razie z odtwarzacza nie wyganiam Stiva. Niech nacieszy jeszcze me uszy. Wielka szkoda, że to jedyne wydawnictwo Stiva, choć istniała też realna szansa na kolejne albumy. Po rozpadzie The Lords Of The New Church, Stiv wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął nagrywać kolejny album. Jak doskonale wiemy, nie ukończył go, gdyż uległ tam wypadkowi, który w konsekwencji doprowadził do jego śmierci. To co udało mu się zarejestrować, zebrano i wydano w 1996 roku na pośmiertnym albumie "Last Race". Jest to jednak już bardziej ciekawostka dla fanów, a nie koncepcyjny album artysty, więc możemy sobie tylko wyobrażać jak mógłby wyglądać. Tym bardziej warto więc odkurzyć płytę "Disconnected" i zanurzyć się w jej zawartości. To rzecz nie tylko dla zatwardziałych szalikowców grupy The Lords Of The New Church, ale i dla wszystkich tych, który cenią sobie świetne melodie. Fani z pewnością nie powinni pominąć tej płyty na swej drodze. a reszta świata niech chociaż posłucha.

Jakub Karczyński

* Moja edycja płyty CD ma błędny spis utworów zamieszczony na tylnej okładce. Według rozpiski, na pozycji numer dwa, powinna znajdować się kompozycja Too Much To Dream, która w rzeczywistości znajduje się pod ścieżką numer sześć. Niejako w nagrodę otrzymujemy też dwa dodatkowe nagrania na pozycji dziesięć i jedenaście (Circumstantial Evidence oraz It's Cold Outside), które nie zostały ujęte w ewidencji. Być może ktoś zorientował się w pomyłce, bo zdecydowano się wydrukować poprawną listę nagrań na samej płycie CD, co jest praktyką raczej niespotykaną. 

 

Kawowe wsparcie dostępne pod stałym adresem. Tym małym gestem motywujecie mnie do jeszcze cięższej i efektywniejszej pracy. Jeśli macie chęć dorzucić się do skarbonki, to serdecznie zapraszam pod ten adres:  https://buycoffee.to/czarne-slonca Za każdy dowód wsparcia (komentarz, kawa) jestem niezwykle wdzięczny i zobowiązany.

PŁYTOWE SEKRETY

Nabywanie płyt z drugiej ręki, niesie ze sobą zawsze element niepewności co do jakości nośnika, stanu zachowania poligrafii jak i jego oryginalności. To ryzyko, które trzeba podjąć, chcąc zdobyć albumy, których próżno szukać już w oficjalnej dystrybucji. Wygrzebywanie płyt z prywatnych kolekcji, ma w sobie czasami jeszcze pewien walor, o którym słów kilka poniżej. Pomysłem na ten wpis, była sytuacja sprzed kilku dni, gdy chcąc sprawdzić stan tylnej okładki albumu "Autogeddon" (1994), wyjąłem tackę na płytę. Nie spodziewałem się tam ujrzeć niczego poza rzeczoną okładka, tymczasem jej poprzedni właściciel, świadomie czy też nie, postanowił zrobić z niej kapsułę czasu. Przyznam, że bardzo lubię tego typu znaleziska, bo dostarczają nam cenne informacje nie tylko na temat samej płyty, ale i nakreślają nam portret właściciela. Wiedza ta, nie ma na celu nikomu zaszkodzić, lecz wyjawić nam miejsce i okoliczności nabycia danej płyty. I tak, znaleziony w pudełku paragon oraz potwierdzenie płatności z karty, pozwoliły mi ustalić, że album ten został zakupiony w "Selectadisc" w Londynie, w dniu 17 stycznia 1998 roku. Nabywca o imieniu Russell, nabył najprawdopodobniej dwie płyty, lecz paragon nie zdradza szczegółów. W latach dziewięćdziesiątych, wiele sklepów posługiwało się najprostszymi kasami fiskalnymi, które drukowały tylko niezbędne minimum informacyjne. Stąd też paragon z "Selectadisc" zdradza nam kwoty, lecz nie nazwy nabytych towarów. Sądząc po cenach, musiały to być płyty wyprzedażowe. Średnik kurs funta brytyjskiego w tym dniu wynosił 5,54, więc Russel zostawił w sumie w sklepie niecałe 70 złotych. Płatności dokonano kartą Delta, co może wskazywać zarówno na turystę ze Stanów jak i mieszkańca Wysp Brytyjskich. W tym temacie nie mam stu procentowej pewności. Swoją drogą, zobaczcie sami ile informacji można wyczytać z jednego paragonu i potwierdzenia płatności. Zostawmy już jednak Rusella i przyjrzyjmy się sklepowi, w którym to dokonano zakupu owych płyt.

"Selectadisc" to obiekt, którego próżno dziś już szukać na mapie Londynu. Znajdziecie go jednak na okładce płyty "(What's The Story) Morning Glory?" grupy Oasis. Widać go po lewej stronie ulicy. Warto też przyjrzeć się okładce reedycji, która przedstawia jej obecny widok. Co prawda "Selectadisc" zniknęło już z krajobrazu Berwick Street, ale spójrzcie tylko co mieści się po drugiej stronie ulicy. Bez większego problemu można dostrzec szyld sklepu "Sister Ray", z którego to dotarła do mnie niedawno płyta T.S.O.L. "Beneath The Shadows" (1982). Jak widać życie nie znosi próżni i w miejsce jednego sklepu z płytami powstał kolejny, który niejako kontynuuje tę piękną tradycję. Jeśli kiedyś zawitam w te strony, z pewnością do niego zajrzę, bo czuję, że skrywa on w sobie mnóstwo muzycznych skarbów, które warto byłoby mieć na swej półce. Póki co, pozostaje mi odwiedzić moje lokalne sklepy z płytami, które również potrzebują naszego wsparcia.

Jakub Karczyński

 

THE DAMNED - I'M NOT LIKE EVERYBODY ELSE (2026)

Śmierć Briana Jamesa zasmuciła zapewne wielu miłośników muzyki, ale najbardziej dotknęła jego najbliższych oraz co zrozumiałe, muzyków, z którym na przestrzeni lat wchodził w dłuższe lub krótsze kolaboracje. W pamięci fanów zapisał się jako członek zespołów Lords Of The New Church oraz The Damned i to właśnie ci drudzy, postanowili złożyć stosowny hołd swojemu zmarłemu koledze. Stworzyli listę dziesięciu piosenek, które ukształtowały Briana jako artystę i przepuścili je przez swoje potępieńcze filtry muzyczne. Efekty tych zmagań zostały utrwalone na albumie "I'm Not Like Everybody Else" (2026), który miał swoją premierę dwudziestego trzeciego dnia stycznia. Czy warto było czekać? W przypadku The Damned, zadawanie takich pytań powinno być obarczone karą dożywotniego więzienia.

Płytę zamówiłem w przedsprzedaży i niecierpliwie odliczałem dni do jej premiery. Apetyt zaostrzał mi singiel See Emily Play (Pink Floyd), który stanowił za doskonałą wizytówkę tego wydawnictwa. Rzekłbym nawet, że ma w sobie sporo uroku, przynależnego latom sześćdziesiątym. Zapewne jestem pierwszą osobą, która zestawiła słowo "uroczy" z muzyką The Damned lecz biorę to na klatę. Zresztą, wystarczy zrobić szybką analizę zebranych tu kompozycji, by zdać sobie sprawę, że na tym wydawnictwie dominują utwory z szóstej dekady dwudziestego wieku. Wyjątek stanowi tu nagranie The Stooges, zarejestrowane już w latach siedemdziesiątych. Zapewne nie tylko mnie nie było jeszcze wtedy na świecie, stąd też moje małe obycie z oryginałami. Z dziesięciu zgromadzonych tu nagrań, kojarzyłem zaledwie cztery. Dużo lepiej poszło mi z rozpoznawalnością samych zespołów, bo mamy tu i The Yardbirds, The Kinks, The Rolling Stones, Pink Floyd, The Stooges czy The Animals. Pokusiłem się na dotarcie do oryginałów i muszę przyznać, że wersje The Damned dość wiernie trzymają się pierwowzorów. Nie starali się wywrócić kompozycji na lewą stronę, zagrać ich w wersjach awangardowych, bo przecież nie taki był zamysł. Nadali im jednak ten swój charakterystyczny rock & rollowo gotycki sznyt, dzięki czemu nie mamy wątpliwości kto pociąga tu za sznurki. Wyszło nad wyraz dobrze, o czym zaświadcza fakt, że płyta ta nie wychodzi ostatnio u mnie z odtwarzacza. A jeśli już wychodzi, to dość szybko do niego wraca, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że The Damned wyszło z tego starcia zwycięsko. Na koniec, warto jeszcze wspomnieć o pewnej ciekawostce. Ostatnim nagraniem na płycie jest cover The Rolling Stones, które jako jedyne jest zaprezentowane w wersji koncertowej. Powodem takie stanu rzeczy jest fakt, że na gitarze zagrał w nim nasz wielki nieobecny, któremu w ten sposób, zespół chciał oddać hołd.   

Czekałem na ten album z ogromnymi nadziejami i nie zawiodłem się. Może nie od razu między nami zaiskrzyło, ale gdy już ogień trafił na podatny grunt, to nie było takiej siły, która zdołałaby go ugasić. Jeśli szukacie czegoś co wyrwie was z zimowego marazmu, to koniecznie sięgnijcie po ten album. Zgromadzona tu energia nie tylko doda wam odpowiedniej dawki wigoru, ale i naładuje akumulatory przed nadchodzącą wiosną. The Damned rozpoczęli ten rok z animuszem, udowadniając, że stara gwardia wciąż wie jak przemieszczać pionki na tej szachownicy.

Jakub Karczyński

  

PS Pokłosiem i niebywałym sukcesem tego wydawnictwa jest fakt, że skłoniło mnie ono do sięgnięcia do oryginalnych twórców. Na pierwszy ogień idą The Kinks, a potem kto wie co dalej.

 

PO CO CI TE PŁYTY?

Przestałem się mieścić z płytami więc na urodziny zażyczyłem sobie kolejny regał, aby było gdzie przyjmować kolejnych gości. Żona co prawda już załamuje ręce nad tą moją pasją, ale jak to mówią, czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. Choć dla wielu moich znajomych płyty CD to jakiś przeżytek, to osobiście uważam, że ma on więcej zalet niż by się na pierwszy rzut oka wydawało. Nie deprecjonuję zalet streamingu, który oferuje sporą wygodę, ale mając do wyboru CD, winyla lub streaming, zawsze wybiorę CD. Co zatem oferuje nam płyta czego nie ma streaming czy winyl? 

1. Przede wszystkim WOLNOŚĆ. Mając w domu odtwarzacz CD i kolekcję płyt, to ty jesteś właścicielem muzyki. Nie musisz płacić comiesięcznego haraczu, a także nie jesteś na łasce serwisu, ani artystów, którzy w każdym momencie mogą wycofać z niego swoją muzykę. Do domowej kolekcji masz dostęp tylko ty i ewentualnie twoi najbliżsi.

2. BRAK REKLAM. Nie musisz nikomu nic płacić, aby nie emitowano ci reklam. Nikt z nas nie lubi nachalnych reklam, które współczesny świat stara się nam wpychać na wszelkie możliwe sposoby. Gdzie by się człowiek nie obrócił, wszędzie reklamy dlatego też przestrzeń, która jest ich pozbawiona jest szczególnie cenna.

3. INTERNET to nieodzowny element potrzebny by skorzystać z platform streamingowych. Jeśli go zabraknie, możecie sobie co najwyżej pomarzyć o słuchaniu muzyki. Innym irytującym aspektem jest chwilowa utrata sieci i oczekiwanie na jej powrót. Pół biedy, gdy jest to sytuacja jednostkowa, gorzej gdy tracimy ją średnio co pięć minut. Do słuchani muzyki z domowego stereo wystarczy prąd i kolekcja niezniszczonych płyt.   

4. CD to JAKOŚĆ dźwięku, która pozostaje niezmienna bez względu na upływający czas i eksploatację nośnika, czego nie można powiedzieć o czarnych płytach. Miłośnicy winyli cenią sobie ten nośnik ze względu na ciepłe, analogowe brzmienie, które ponoć najwierniej oddaje nagrany dźwięk. Może i racja, ale szczerze mówiąc, słuchając muzyki z płyt CD, nie martwi mnie sterylne, czyste brzmienie, bo skupiam się na kompozycjach, a nie na walorach dźwięku. Winylowe bractwo zapomina też, że każdy odsłuch winyla obniża jego jakość, czego nie można powiedzieć o użytkowaniu płyt CD.  

5. Namacalna GRAFIKA. W przeciwieństwie do mini graficzek wyświetlanych w serwisach streamingowych, płyty CD, a zwłaszcza winyle oferują nam piękne grafiki, które niejednokrotnie są małymi dziełami sztuki. Co ważne, można je podziwiać bez konieczności dostępu do internetu.

6. Aspekt KOLEKCJONERSKI, to kolejna wartość dodana do nośników fizycznych, który potrafi przerodzić się w życiową pasję. Zdobywanie kolejnych płyt, kompletowanie dyskografii ulubionych zespołów czy twórców, wyznacza nam cel, któremu próbujemy sprostać. Im rzadsza płyta tym więcej energii i środków potrzeba na jej zdobycie, ale gdy już nam się to uda, zyskujemy nie tylko kolejny nabytek do kolekcji, ale i ogrom satysfakcji. Przypomina to nieco polowanie, ale w odróżnieniu od niego, tutaj nikt nie traci życia lecz co najwyżej nieco pieniędzy.

7. SKUPIENIE uwagi. Słuchanie muzyki z fizycznych nośników wymaga od nas pewnego zaangażowania w ten proces. Oddajemy się temu podobnie jak lekturze książki, stąd też poświęcamy mu maksimum naszej uwagi. W przypadku słuchania muzyki z serwisów streamingowych o naszą percepcję walczą w tym czasie też inne aplikacje zainstalowane w telefonie.

8. Kolekcjonowanie płyt to także INWESTYCJA. Streaming wymusza nieustanne wydatkowanie pieniędzy użytkownika jeśli chce mieć on dostęp do jego zasobów, podczas gdy zakup płyty to wydatek jednorazowy. Zebrana w ten sposób kolekcja po latach może okazać się niezwykle cenna, z uwagi na fakt, że wiele z tych płyt nie będzie już dostępnych w powszechnym obiegu. Nawet jeśli zostaną wznowione, to i tak stare edycje są dla kolekcjonerów szczególnie cenne.

9. INWIGILACJA w dobie internetu to rzecz tak powszechna, że chyba już nikogo nie dziwi, że nasze wybory są skrupulatnie odnotowywane przez korporacje. Nie każdy jednak ma ochotę dzielić się każdym aspektem swojego życia, stąd też poszukiwanie azylu nie wydaje się niczym dziwnym. Muzyka słuchana z płyt CD czy winyli zapewnia nam całkowitą prywatność. No chyba, że mieszkamy w bloku i słuchamy muzyki wyjątkowo głośno przez ściany, sufit i podłogę. Wtedy to nasze preferencje muzyczne pozna kilku najbliższych sąsiadów. Gwarantuję że większość z nich zachowa tę wiedzę dla siebie, a tylko nieliczni podzielą się nią z dyspozytorem miejscowej policji. 

10. Płyty to także WSPOMNIENIA. Przechowują w sobie nie tylko muzykę, ale i niekiedy łączą się z przeszłością, przypominając nam o miejscach, ludziach czy okolicznościach ich zakupu. W przypadku serwisów streamingowych czy plików mp3 takowy łącznik po prostu nie ma racji bytu.   

Mam nadzieję, że dość dokładnie odpowiedziałem na pytanie zawarte w tytule tego posta i wyjaśniłem moją motywację w temacie zbierania płyt. Kto wie, może wydrukuję sobie najważniejsze hasła tego dekalogu na jakiejś koszulce i w razie pytania, obnażę ją jak nie przymierzając ekshibicjonista, by tym samym zaspokoić ciekawość pytającego. Może skłoni go to do refleksji nad światem w jakim przyszło nam żyć, gdzie prawo do prywatności gwałcone jest na każdy kroku, a nasze dane wędrują z rąk do rąk. Niby się na to godzimy udzielając zgód marketingowych, ale czy tego chcemy? Czy o takim świecie marzyliśmy? Czy czujemy się w nim bezpiecznie i komfortowo? Na te pytania, niech każdy odpowie sobie sam.

   

 Jakub Karczyński  

PS Jeśli chcielibyście wesprzeć moją działalność piśmienniczą, zachęcam do udzielenia kawowego wsparcia poprzez stronę BUYCOFFEE_CZARNE-SLONCA

GDY SIĘ CZŁOWIEK SPIESZY ...

Są takie płyty, które zdają się być nieuchwytne. Albumy, o których się marzy, ale za diabła nigdzie nie można się na nie natknąć, a jak już gdzieś wystawią łeb, to zniechęcają swoją ceną. I tak na przestrzeni lat buduje się w głowie ich mitologia. Człowiek wyobraża sobie jak genialne nuty są tam zawarte i niemal płacze w poduszkę nad swoją niedolą. Wyobrażenia te jak wiadomo niewiele mają wspólnego z rzeczywistością, ale jednak podsycają w człowieku chęć posiadania owej muzyki. Na przestrzeni lat było wiele takich płyt, które niemal śniły mi się po nocach, a gdy już trafiały w moje ręce, okazywały się większym lub mniejszym rozczarowaniem. Były rzecz jasna i takie, które dźwigały ciężar oczekiwań jak choćby album The Sound "From The Lions Mouth" (1982), a ich zdobycie równało się niemal odnalezieniu Bursztynowej Komnaty lub złotego pociągu. Bywa jednak i tak, że człowiek traci czujność. Wiedziony wyobraźnią, podejmuje pochopne decyzje, których w normalnych warunkach by nie podjął. Wstyd się przyznać, ale w ostatnim czasie zaliczyłem dwie wtopy. Jedna większa, druga nieco mniejsza i nie tak bolesna. Ta mniejsza przydarzyła się mi się przed kilkoma dniami, gdy ból po usunięciu migdałków nie dawał mi w nocy spać. Postanowiłem więc zrekompensować sobie jakoś cierpienie, szukając w internecie rzadkich płyt. Nic tak przecież nie łagodzi bólu jak dobra muzyka. Zwłaszcza ta, która nie leży na co drugim straganie. Padło na album "Everything!" (1998) zespołu Tones On Tail. Jak wiadomo lub też nie, zespół ten powstał jako poboczny projekt Daniela Ash'a (Bauhaus), który do współpracy zaprosił Glenna Camplinga. Gdy Bauhaus wyzionął ducha, do projektu dołączył Kevin Haskins (Bauhaus) i tym samym twór nabrał ciała, stając się pełnoprawnym zespołem. Nagrali tylko jeden album zatytułowany "Pop" (1984), ale dzięki singlom mogli pozwolić sobie na wydanie kilku kompilacji. Gdybym zainteresował się ich dyskografią w należyty sposób, z pewnością uniknąłbym gafy. Otóż, jako człowiek zbierający wszystkie solowe albumy, stanowiące odnogi mych ulubionych formacji, sukcesywnie uzupełniam braki. Jeśli chodzi o Tones On Tail, to dotychczas miałem na półce wyłącznie płytę "Night Music" (1987), którą postrzegałem jako album studyjny. Ostrząc sobie zęby na płytę "Everything" również sądziłem, że to pełnoprawny, katalogowy album. W oczekiwaniu na przesyłkę, przejrzałem sobie w internecie ich dyskografię i w mig pojąłem rozmiar swej głupoty. Jak nietrudno się domyślić, obie posiadane przez mnie albumy to składanki. Szkoda, że nie zaznaczono tego na okładkach płyt, ale będzie to dla mnie nauczka na przyszłość, żeby robić skrupulatniejsze rozeznanie. Nie ma jednak co płakać nad rozlanym mlekiem, wszak nawet składanki różnią się między sobą tak grafiką jak i repertuarem. Dodatkowym atutem tej kompilacji jest fakt zamieszczenia na pierwszej płycie całej zawartości albumu "Pop" więc nazwa nie kłamała. Mamy tu absolutnie wszystko, co mieć powinniśmy na swej półce, jeśli chodzi o dorobek Tones On Tail. Sami widzicie, że warto zainteresować się tym wydawnictwem.

Gorzej ma się sprawa z kolejną płytą. Czas zatem na drugą, bardziej spektakularną wtopę. Coś takiego zdarzyło mi się po raz pierwszy i mam nadzieję, że ostatni. Dotychczasowe zakupy płytowe najczęściej realizowałem poprzez Allegro, Oldskul, Discogs, Serpent, Empik, Amazon czy OLX. Dochodziły do mnie jednak słuchy, że warto też zajrzeć na Vinted, gdzie także można trafić na ciekawe płyty. Od pomysłu do realizacji droga bywa niekiedy krótka, stąd też po szybkiej rejestracji dokonałem pierwszego zakupu. Płyta, która padła moim łupem, okazała się zaskakująco tania. Sam się dziwię, że już na tym etapie nie zapaliła mi się lampka ostrzegawcza. Pierwsze co mnie zaskoczyło, to fakt, że album przyjedzie do mnie z terytorium Rumunii. Sądziłem, że kupuję płytę od kogoś z Polski. Przyznaję, że nie sprawdziłem tego zbyt dokładnie. Czekałem więc cierpliwie i w końcu przyszedł ten dzień, gdy z paczkomatu odebrałem przesyłkę. Gdy przedarłem się przez opakowanie, mym oczom ukazał się on. Album "The Changeling" (1982) sygnowany przez Toyah czyli żonę Roberta Frippa (King Crimson), którym okazał się być zwykłym ruskim piratem. Na początku było zaskoczenie, wkurzenie i złość, ale gdy zerknąłem na opis produktu, szybko okazało się, że sprzedawca nie ukrywał jego nieautentyczności. To ja okazałem się zwykłym matołem, który wiedziony emocjami, wspiął się na wyżyny głupoty i oszukał sam siebie. Nie bądźcie zatem jak ja, czytajcie opisy, a unikniecie rozczarowań. I z tą życiową mądrością was dziś pozostawiam, życząc roztropności i rozwagi podczas przemierzania muzycznej dżungli.

Jakub Karczyński

 

POŻERACZE CIAŁ

Ponoć jedynymi nagraniami grupy The Flesh Eaters, którymi warto się zainteresować to te zgromadzone na kompilacji "Prehistoric Fits" (1990). Zawarte tam nagrania to ponoć genialny, mięsity deathrock, dużo rock'n'rolla, punka. Tak przynajmniej twierdzi nieznany mi z imienia i nazwiska autor, który przygotował swego czasu taki internetowy przewodnik dla fanów mrocznych brzmień. Wspominałem o nim już jakiś czas temu. O późniejszej twórczości zespołu autor nie ma już tak dobrego zdania. Ponoć kapela poleciała w amerykańskiego blues-hard rocka i późniejsze płyty The Flesh Eaters można polecić jedynie jako środek przeczyszczający. Przyznacie, że brzmi to mało zachęcająco więc nie dziwcie się, że trzymałem się na dystans od ich twórczości. Niemniej jako człowiek, który lubi zdawać się na własne uszy, postanowiłem sprawdzić ile prawdy kryje się w tej opinii. Do pierwszego tańca zdecydowałem się poprosić album o jakże zachęcającej nazwie "Sex Diary Of Mr. Vampire" (1992). Szybki rzut oka na tytuły utworów również wiele obiecywał więc z tym większą ochotą wcisnąłem guzik z napisem play. Wpłynąłem na suchego w przestwór tego muzycznego oceanu, bez specjalnych oczekiwań, ani też nie obciążony bagażem porównań. W swych dłoniach trzymałem tylko entuzjazm i ekscytację wynikającą z faktu odkrywania nowego lądu. Może w tym tkwi przyczyna, że zamiast odruchów wymiotnych, poczułem wiatr dmący w żagle i unoszący moją łódź coraz dalej i dalej. Słuchając tej płyty naszła mnie taka myśl, że The Flesh Eaters są zespołem jakby wprost stworzonym do filmów Quentina Tarantino. Widzę ich w knajpie przygrywających podczas nawalanki z wampirami w "Od zmierzchu do świtu", gdzie krew bryzga na lewo i prawo. Gdzie muzyka nie tylko napędza tempo akcji, ale i czyni tę scenę lekko absurdalną. Gdyby jeszcze kiedyś Quentin zamarzył o nakręceniu filmu drogi, to niech uderza do nich jak w dym. Ależ to byłby piękny soundtrack, godny nie tylko "Pulp Fiction" czy "Wściekłych psów", ale i wspomnianego już "Od zmierzchu do świtu". Tę ostatnią ścieżkę dźwiękową trzymam szczególnie blisko serca. Nie tylko przez wzgląd na sentyment, ale też na fakt, że została naprawdę genialnie pomyślana. Co by nie mówić, to Tarantino miał świetną rękę do soundtracków. Wróćmy jednak do The Flesh Eaters, bo przecież oni grają tu pierwsze skrzypce. Zespół zawiązał się w 1977 roku w Los Angeles i pomimo licznych perturbacji, działa do dziś dnia. Co prawda ostatni album wydano w 2019 roku, a jedynym stały członkiem zespołu jest wokalista (Chris D.), to miejmy nadzieję, że to nie ostatnia rzecz jaka ukazała się pod tym szyldem. Niestabilność składu to właściwie norma w przypadku The Flesh Eaters, ale nie przeszkadzało im to w nagrywaniu ciekawych płyt, które bynajmniej nie są żadnym środkiem przeczyszczającym. Z ciekawostek warto odnotować fakt, że w początkach działalności zespół wspierał Stan Ridgeway, znany później z formacji Wall Of Voodoo. Największą rozpoznawalność przyniosła Stanowi jednak kompozycja Camouflage, którą często można było usłyszeć choćby w autorskich audycjach Marka Niedźwieckiego. 

Na koniec słówko o nazwie The Flesh Eaters, która jak mniemam nawiązuje do filmu o tym samym tytułem z 1964 roku. Niskobudżetowy obraz Jacka Curtisa to horror science fiction, w którym dopatrzeć się można pierwocin stylistyki gore. Śmiałość niektórych scen z pewnością musiały szokować. Nic dziwnego, że ten obraz zyskał po latach status kultowego wśród miłośników horrorów, choć nie mamy tu do czynienia z niczym innym jak z kinem klasy B. Stosuje się do niego rzecz jasna inne zasady oceny więc albo ktoś łapie w lot tę estetykę albo odchodzi zniesmaczony. Jeśli macie wolny wieczór, to zamiast oglądać kolejny raz filmowe powtórki w TV, może warto zapoznajcie się z "The Flesh Eaters". Gdyby chcieć scharakteryzować fabułę tego obrazu za pomocą hashtagów, to bez wątpienia przydałyby się takie określenia jak: #szalonynaukowiec, #eksperymentynaukowe, #naziści, #tajnyagent, #krwiożerczymikroorganizm. Dla miłośników tego typu kina, to chyba wystarczająca rekomendacja by sięgnąć po ten film. Jeśli nie macie problemu by przymknąć oczy na budżetowe i techniczne ograniczenia tej produkcji, to myślę, że czeka was spora dawka dobrej zabawy. Mocną stroną jest tu kreacja jaką stworzył Martin Kosleck, który zasłynął z wcielania się w postaci nazistów. Ten niemiecki aktor na początku lat trzydziestych, jawnie sprzeciwiał się polityce Hitlera trafiając na listę osób niepożądanych.  Gdy naziści zaczęli zyskiwać na znaczeniu, zdecydował się wyemigrować do Wielkiej Brytanii by ostatecznie wylądować w Hollywood. Jego rola w "The Flash Eaters" jest prawdziwą ozdobą tego filmu, choć i pozostali aktorzy świetnie wywiązali się z powierzonych im ról. Zawiodły tylko efekty specjalne, które dziś budzą jedynie uśmiech politowania. No cóż, tak krawiec kraje jak mu materii staje. Szkoda także, że w finale zabrakło większej dramaturgii, jakiegoś zaskoczenia, które wywróciłoby wszystkie pionki na szachownicy. Niemniej, pomimo tych mankamentów, dobrze raz na jakiś czas, zanurzyć się w odmętach kinematografii by wyłowić co smakowitsze kąski i obgryźć je do samiutkich kości.      

Jakub Karczyński

PS Wsparcie kofeinowe dla "Czarnych słońc" choć nie wymagane to mile widziane pod adresem: https://buycoffee.to/czarne-slonca

WEEKEND Z BLONDYNKĄ

Któż z nas nie słyszał o Blondie? Chyba każdy zna Marię, Heart Of Glass czy Call Me. Co bardziej osłuchani wymienią jeszcze Hanging On The Telephone i One Way To Another. Ilu jednak z nas zadało sobie trud posłuchania ich regularnych albumów? No właśnie, ja również przez wiele lat żyłem w świecie składającym się wyłącznie z przebojów Blondie i jakoś nie czułem presji by ten stan zmienić. Być może wpływ na to miał mój gust muzyczny, który postrzegał grupę jako zespół pop rockowy, o melodyjnych i miękkich brzmieniach. Jakoś nigdy nie mogłem skleić ich muzyki z punk rockiem, z którego to środowiska się wywodzili. Ramones też niby grali melodyjnie, ale był w tym jakiś punkowy sznyt. Tutaj nic nie drażniło ucha, nie mówiąc już o tym by je solidnie wytarmosić. Ot, taki nieinwazyjny pop rock, przy którym nikt nie zatnie się przy goleniu, ani też żadna gospodyni domowa nie przypali kotletów. Coś mnie jednak tknęło by skonfrontować się z dorobkiem grupy. Czułem jakiś wewnętrzny dyskomfort, który nie pozwalał mi przejść nad tym do porządku dziennego. Zakupiłem sobie jakiś czas temu dwie płyty Blondie bo przecież od czegoś trzeba zacząć podróż, ale jakoś nie miałem serca by się za nie zabrać. Zawsze było coś pilniejszego co absorbowało moją uwagę. Dopiero niedawno naszła mnie chęć na ich muzykę. Droga od pomysłu do wykonania była dość krótka. Zbytnia zwłoka mogła zaowocować tym, że owa chęć mogła szybko wyparować z mej głowy. Nie było na co czekać. Chwyciłem za nożyk i jednym ruchem pozbyłem się folii z debiutanckiej płyty Blondie. Rzut oka na okładkę, na której to zespół nie prezentuje się jakoś szczególnie rock&rollowo. Już prędzej posądziłbym ich o to, że hołdują muzyce lat sześćdziesiątych aniżeli punk rockowi. Jak się miało wkrótce okazać moje skojarzenie nie było wcale tak dalekie od prawdy. Debiutancki album Blondie wypełniają bardzo melodyjne i zgrabne kompozycje, które aż dziw, że nie odniosły takiego sukcesu na jaki zasługiwały. Jak widać w show biznesie poza talentem trzeba mieć także i szczęście. Na swoje pięć minut Blondie musiało jeszcze chwilę poczekać. Konkretnie dwa lata, aż świat poznał nagranie Heart Of Glass z płyty "Parallel Lines" (1978), dla którego kompletnie stracił głowę. Ja z kolei swoją straciłem dla debiutu Blondie, który owładnął mną do tego stopnia, że słuchałem go raz za razem. Ulubione fragmenty? X Offender, In The Flesh, In The Sun, A Shark In Jets Clothing, Man Overboard, a przecież pozostałym nagraniom też niczego nie brakuje. Spokojnie można odłożyć pilota na bok i oddać się muzycznej konsumpcji od pierwszych do ostatnich nut. Gdy już nasycimy się tą muzyką, myślę, że nikogo nie trzeba będzie namawiać, aby wykonać kolejny krok, wszak apetyt rośnie w miarę jedzenia. Dobrze, że zawczasu zaopatrzyłem się także w album "Plastic Letters" (1977), który wkrótce zajmie miejsce debiutu w odtwarzaczu. Idąc za ciosem, zakupiłem niedawno książkę "Face It" Debbie Harry, aby lepiej poznać świat tej farbowanej blond piękności. Zarezerwowałem nawet miejsce na salonowej kanapie bowiem marzy mi się weekend w objęciach Blondie. Cudowna perspektywa, tylko jak wytłumaczyć to żonie?

Jakub Karczyński

ZŁAMANE OBIETNICE

Na ścianach, w biurach i urzędach zawisły nowe kalendarze. Rok 2026 stał się faktem. Każdy z nas rozpoczął go na swój sposób. Jedni z większym, inni z mniejszym przytupem. Część z nas zrobiła sobie zapewne nawet jakieś postanowienia noworoczne, których z większą lub mniejszą konsekwencją będą się ich trzymać. Osobiście nigdy w takie rzeczy się nie bawiłem bo nie widziałem w tym większego sensu. To trochę tak jakbym założył sobie w styczniu, że w tym roku będę kupował mniej płyt. No bzdura, sam wiem po sobie, że jak tylko znajdę interesujący mnie album, to mój mózg wyprodukuje odpowiednio wiarygodne i logiczne usprawiedliwienie, abym wszedł w jego posiadanie. Przykład? Proszę bardzo. Gdy natknąłem się niedawno na boks The Lords Of The New Church zbierający pierwsze płyty grupy, to choć rozsądek starał się walczyć z sercem, to i tak ten pojedynek przegrał. Koronny argument rozsądku zawsze jest ten sam. To stanowczo za drogo. A jakim arsenałem środków dysponuje serce? Pierwszy. To wspaniała okazja pozyskać trzy płyty za jednym zamachem. Po podzieleniu wartości boksu na poszczególne płyty nie jest wcale, aż tak drogo. Drugi. Jeden, ale za to konkretny zakup. Najwyżej nic więcej już w tym miesiącu nie kupisz. To mój ulubiony argument, którym oszukuje mnie serce. Zawsze się na niego łapię, a po kilku dniach orientuję się, że nie dotrzymałem danego sobie słowa. Trzeci. Taka okazja może się więcej nie powtórzyć. Spójrz na Discogs, tam ta oferta jest dużo droższa, a jak doliczysz sobie koszty przesyłki to już w ogóle robi się kosmos. Cztery. To jedyna taka okazja by nabyć te płyty w takiej formie. Każda z nich zapakowana jest w plastikowe pudełko, a nie w jakieś badziewne digipaki. Przecież kochasz plastikowe pudełka. Piąte. Jeśli nie kupisz ty, z pewnością zrobi to ktoś inny, a potem będziesz tego żałował. No sami powiedzcie czy w obliczu takiego naporu argumentów można nie pęknąć? Ja już wymiękam przy drugim, a co dopiero gdy otrzymuję promocję wiązaną. Problem w tym, że moje serce dość szybko ulega emocjom. Wystarczy, że przeczytam jakiś interesujący wywiad, gdzie ktoś wspomni o walorach jakiegoś albumu, a już dostaję od serca e-maila zatytułowanego "zerknij na Allegro, może ktoś sprzedaje". Idź za głosem serca mówią i ja idę jak ta owieczka prowadzona na rzeź tyle tylko, że zamiast smutku, w oczach pojawia się niezdrowa ekscytacja. Tak było w przypadku Meluzyny (wywiad w "Chaos w mojej głowie") oraz grupy Gotterdammerung (wywiad w zinie "Cold"). Czasem jednak sam prowokuję poszukiwania, a niekiedy wpadam w sieci zastawione przez algorytmy, które sprytnie podsuwają mi swoje propozycje. Jak wiadomo sprofilowane są one pod kątem tego w co ostatnio klikaliśmy lub oglądaliśmy. Efektem tych wszystkich działań są kolejne płyty, które zasilają moją kolekcję i sprawiają, że odczuwam autentyczną radość na samą myśl o i przesłuchiwaniu. 

Co zatem padło moim łupem? Trzypłytowy boks The Lords Of The New Church, który jest absolutnym obowiązkiem dla fanów, którzy chcą zgłębić regularne albumy tej formacji, a nie tylko bazować na składankach. Cieszy mnie szczególnie fakt, że na płytach nie ma żadnych dogrywek w postaci wersji live czy nie daj boże remiksów. Tylko sama esencja. Tylko tyle i aż tyle. Wygrzebałem też  debiutancki album holenderskiej grupy Gotterdammerung, z którą to wcześniej nie miałem przyjemności obcować. Nazwa nie była mi obca, ale jakoś nigdy nie zdarzyło mi się posłuchać choćby fragmentu ich muzyki. Teraz w końcu nadeszła ta chwila. Sięgnąłem do zina Cold, w którym to ukazał się wywiad z zespołem przeprowadzony przez Tomasza Zrąbkowskiego późniejszego redaktora naczelnego nieodżałowanego czasopisma Zine. Z jego treści dość szybko wywnioskowałem jakimi albumami w dyskografii Gotterdammerung warto się zainteresować. Dodatkową rekomendacją były dla mnie odnośniki muzyczne wskazujące na powinowactwo z muzyką Red Lorry Yellow Lorry, Play Dead, a nawet z The Sisters Of Mercy. Ta iskra wystarczyła, aby w mojej głowie rozgorzał pożar, który to ugasić mógł tylko album "A Body And Birthmark" (1994). Szybki internetowy rekonesans sprawił, że po kilku dniach mogłem cieszyć się już muzyką. Nie jest to materiał łatwy w odbiorze, ale myślę, że warto poświęcić mu swój czas. Właśnie przedzieram się przez jego kolce, dostrajam swoją wrażliwość by złapać jak najwięcej wspólnych fal. Czas pokaże jaki był tego skutek. 

Poza zakupami internetowymi staram się raz na jakiś czas zaglądać do sklepów stacjonarnych. Zimowa aura może nie zachęca do opuszczania domostw, ale jednak czego się nie robi dla muzyki. W planach miałem jeszcze zregenerowanie dwóch płyt, ale jak się okazało punkt, gdzie do tej pory to robiłem nie świadczy już od roku takich usług. No tak, chętnych pewnie było tyle co kot napłakał. Szkoda, bo czasami zdarzy mi się zakupić płyty, które choć grają to jednak nie wyglądają zbyt dobrze. Takie odświeżenie dobrze im robiło, a i dawało pewność, że album nie tylko zyska na wartości, ale i dłużej posłuży. Udałem się więc w drogę do sklepu płytowego zlokalizowanego na Starym Rynku. W podcieniach mieści się najbardziej klimatyczny zakątek dla miłośników muzyki, w jakim kiedykolwiek byłem. "Fripp", o którym tu już wielokrotnie wspominałem oferuje szeroką gamę muzyki, choć jazz i klasyka są zdecydowanie na uprzywilejowanych pozycjach. Nie brak tam jednak rocka oraz alternatywnych brzmień. Jeśli szukacie skarbów wydanych w latach dziewięćdziesiątych, to jest duże prawdopodobieństwo, że je tam znajdziecie. Mnie zwabił tam akurat album "Exaudia" (2022) Lisy Gerrard. Postanowiłem się z nim w końcu skonfrontować, choć nie jestem specjalnym entuzjastą solowych płyt Lisy. Tym razem jednak uparcie powracała do mnie myśl o zakupie tej płyty, aż w końcu jej uległem. Myślę, że styczniowa aura z zaokiennym śniegiem będzie jej sprzyjać. 

Jako odskocznię od melancholii polecam zajrzeć na płytę "Electriclarryland" (1996) Butthole Surfers. Przyznacie, że nazwę mają zjawiskową. Powstała ona przez przypadek, gdy spiker zapomniał jak nazywa się zespół, który miał za chwilę wystąpić i zapowiedział ich nazwą jednego z ich utworów. Zespołowi spodobało się to tak bardzo, że postanowili od tej pory występować pod tym właśnie szyldem. Co ich do tego skłoniło? Może chcieli na koncertach usłyszeć tłum skandujący Surferzy odbytu!!! Surferzy odbytu!!! Surferzy odbytu!!! Przyznaję, że chyba też nie oparłbym się tej pokusie. 

By zatopić się w tej muzyce, trzeba spuścić nieco powietrza ze swego balonika, przymrużyć nieco oczy a wtedy wejdziecie w to jak przysłowiowy nóż w masło. O zespole usłyszałem za sprawą facebookowego profilu Tomasza Zrąbkowskiego, o którym to szepnąłem już słówko powyżej. Co jakiś czas poleca on płyty warte przesłuchania, a ja chętnie korzystam z tych rekomendacji. Co prawda tego albumu, o którym pisał nie udało mi się zdobyć, ale płyta "Electriclarryland" też wydaje mi się dobrym strzałem. Co prawda nie mam jeszcze rozeznania jakie płyty są bardziej cenione przez fanów, a jakie uchodzą za te mniej udane, ale po kilku przesłuchaniach tej płyty, parę utworów już zakotwiczyło w mym uchu. Skrzypcowe zakończenie Cough Syrup przywodzi mi na myśl płyty New Model Army, gdy także oni sięgali po ten instrument. Z kolei nagranie Pepper pojawiło się nawet na liście Billboard 200 osiągając trzydziestą pierwszą lokatę więc chyba to całkiem dobry prognostyk.

Na koniec zostawiłem sobie dwie płyty Brytyjczyków z The Rose Of Avalanche, których to dwa ostatnie albumy są już w mym posiadaniu od pewnego czasu. Brakowało mi zatem tych trzech pierwszych. Gdy więc natrafiłem na składankę albumowych singli pomyślałem, że na początek powinna wystarczyć. Jak to mówią lepszy rydz niż nic. Zakupiłem więc rzeczoną płytę, a po kilku dniach dostaję informację od sprzedającego, że ma on jeszcze w swych zbiorach ich debiutancki album. Oczy zapłonęły mi żywym ogniem, który ugasić mógł tylko debiut The Rose Of Avalanche. He, he, he. Historia lubi się powtarzać, niemniej nie było nad czym się zastanawiać, bo i pieniądze za obie płyty raczej symboliczne. Będzie czego słuchać w tych pierwszych dniach nowego roku. 

Pięknie zaczyna się ten rok i po cichu liczę, że napięcie będzie narastać jak u Hitchcocka. Martwi tylko fakt, że skończyło się miejsce na regałach. Może czas przewietrzyć trochę płytotekę, a może po prostu dołożę kolejny segment, choć w miejsca w domu coraz mniej.

Jakub Karczyński

PS W kąciku literackim dziś jedna, ale za to niezwykle obszerna pozycja, która powinna zainteresować szczególnie osoby zgłębiające temat muzyki rockowej zza żelaznej kurtyny. Może pamiętacie książkę "Oczami radzieckiej zabawki" jaką przed laty wydał Konstanty Usenko. Tym razem otrzymujemy spojrzenie Amerykanki, która wzięła sobie za cel spopularyzowanie radzieckiej muzyki rockowej lat osiemdziesiątych. W obliczu agresji Rosji na Ukrainę, temat może niezbyt popularny, ale abstrahując od polityki, myślę, że warto sięgać po tego typu publikacje, bo jeśli o zachodnim rocku wiemy dość dużo, to wiedza na temat muzyki w demoludach nie jest tak spopularyzowana. Tu mamy wgląd do samego serca imperium zła, w którym to rock, nie miał łatwego życia.  

 

PS2 Przypominam nienachalnie o kawowym wsparciu, którego można udzielić "Czarnym słońcom" na stronie https://buycoffee.to/czarne-slonca