DZIEŃ NIEPODLEGŁOŚCI

Dziś jedenasty dzień listopada, czyli dzień w którym świętujemy odzyskanie przez Polskę niepodległości. W tym jakże ważnym dniu, warto przypomnieć sobie nie tylko o wywieszeniu flagi, ale i sięgnięciu do dóbr rodzimej kultury. Dla jednych będzie to trylogia Henryka Sienkiewicza, dla kogoś innego muzyka Chopina, a dla mnie nieodzownie jest to "Lalka" Bolesława Prusa oraz "Nowa Aleksandria" (1986) Siekiery. Zestawienie może nieco szokujące, ale przecież wybitne dzieła powstawały tak przed wiekami jak i współcześnie. Obie te pozycje zostały już co prawda prześwietlone na wskroś, rozebrane na czynniki pierwsze, ale pomimo to wciąż fascynują, wciąż zachęcają do nowych analiz. "Lalka" przy okazji niedawnych ekranizacji ożyła w przestrzeni społecznej na nowo. "Nowa Aleksandria" jest ceniona w Polsce i na świecie, ale nie jest to popularność mainstreamowa. Gdy zapytacie o nią gospodynie domowe, rozłożą tylko bezradnie ręce i pokręcą przecząco głową. Co innego pokolenie Jarocina. Dla nich to wręcz biblia alternatywnego grania. Oczywiście ci zatwardziali fani Siekiery, pamiętający jej pierwsze wcielenie, zakrzykną, że to zdrada i potwarz, ale wysokie miejsce "Nowej Aleksandrii" w podsumowaniach najlepszych polskich płyt wszech czasów, zdają się temu przeczyć. Przy okazji promocji książki "Fala" Rafała Księżyka, podczas jakiegoś wywiadu pada z ust autora takie zdanie, że grupa Killing Joke, na której niewątpliwie wzorowała się Siekiera, nie nagrała w całej swej karierze tak spójnej, równej i solidnej płyty. Przytaczam te słowa z pamięci, ale sens ich był właśnie taki. Stwierdzenie dość kontrowersyjne, ale chyba uprawnione. Z elementów zapożyczonych od swych brytyjskich kolegów, utkali tkaninę o tak zwartym ściegu i jednolitym wzorze, że nie sposób się nią nie zachwycić. Lata mijają, a czar tej muzyki roztacza się na kolejne pokolenia. Świadczą o tym różnego rodzaju hołdy artystyczne, składane właśnie temu nowofalowemu obliczu Siekiery. Wcale mnie to nie dziwi, wszak "Nowa Aleksandria" to płyta pomnik, a ostrze Siekiery tnie tak samo ostro teraz jak i przed laty. Polecam sprawdzić, jeśli jakimś cudem ominęła was w życiu ta przyjemność.

Jakub Karczyński

                

PAMIĘCI RICHARDA LLOYDA

Smutne wieści napłynęły w sobotę nie tylko z Krakowa, ale i z Chattanooga, gdzie siódmego dnia listopada zmarł Richard Lloyd, gitarzysta grupy Television. W marcu zdiagnozowano u niego nowotwór i jak mniemam to on doprowadził do jego przedwczesnej śmierci. Odszedł w swoim domu w otoczeniu najbliższych, przeżywszy siedemdziesiąt pięć lat. Richard miał ogromny wpływ na nowojorską scenę post punkową w czasach jej narodzin. Pokłońmy mu się w dniu dzisiejszym w uznaniu jego zasług.

Powyższe zdjęcie pochodzi z sesji zdjęciowej z nowojorskiego szpitala. Wykonał je David Godlis, którego aparat zatrzymał w kadrze wiele obrazów punkowej sceny lat siedemdziesiątych. Jednym z nich było właśnie zdjęcie Richarda Lloyda, który trafił do szpitala na oczyszczanie krwi, po intensywnych eksperymentach z narkotykami. Zdjęcia te nie są wyrazem braku szacunku dla osoby fotografowanej lecz namacalnym dowodem dla wytwórni płytowej, mające tłumaczyć przyczyny opóźnienia wydania drugiego albumu Television. Aby upamiętnić artystę, wyjąłem dziś z półki płytę "Adventure" (1978) by wybrzmiała w całej swej okazałości. Album może nie tak brzemienny w skutkach jak ich debiut, ale zawierający nie mniej fascynującą muzykę. Polecam spędzić dzisiejszy wieczór w towarzystwie płyt Television jak i solowych dzieł Richarda.

Jakub Karczyński

 

MISJONARZE

The Mission ogłosili wydanie nowego albumu. Następca "Another Fall From Grace" (2016) pojawi się na rynku drugiego dnia kwietnia 2027 roku nakładem Cooking Vinyl i zatytułowany będzie "Songs For Kith & Kin". Zawierać będzie piętnaście kompozycji, które to rozplanowano na dwa krążki CD jak i dwa winyle. Miłośnicy czarnej płyty mogą więc odetchnąć z ulgą bowiem otrzymają komplet utworów, a nie tylko ich część, jak to było w przypadku poprzedniego albumu. Znana jest już także lista utworów, okładka jak i pierwszy singiel zatytułowany Kindness Is A Weapon. Niestety, singiel dostępny jest wyłącznie w formie cyfrowej. Takie czasy, więc kolekcjonerzy nie będą mieli okazji by dołączyć mały krążek do swych zbiorów. W oficjalnym sklepie zespołu można już zamawiać przyszłoroczne wydawnictwo, które w pierwotnym założeniu miało pojawić się w 2025 roku. Niestety różne nieprzewidziane zakręty losu zmusiły zespół do przesunięcia daty premiery. Warto sprawdzić wszystkie opcje zakupowe bowiem w niektórych z nich zawarta jest dodatkowa płyta CD, na której to znajdziemy dwie premierowe kompozycje oraz dwa nagrania w wersji live.

Jak wiecie, The Mission to dla mnie bardzo ważny zespół, którego każdy kolejny album kupuję w ciemno. Wciąż biję się z myślami czy odsłuchać wspomnianego singla czy po prostu wyczekać do dnia premiery płyty i odkryć album w pełnym wymiarze. Póki co, skłaniam się na razie ku tej drugiej opcji. Skoro wytrzymałem bez nowej muzyki Misjonarzy dziesięć lat, to czyże są te sześć miesięcy. Taka wstrzemięźliwość zupełnie nie przystoi do dzisiejszych czasów, gdzie wszystko musi być na już. Odbiorca oczekuje natychmiastowej nagrody, a czekanie na nią, nie leży w jego naturze. Na szczęście dorastałem w innym świecie i w związku z tym potrafię odroczyć przyjemność w czasie. Odliczam więc dni do premiery nowego wydawnictwa, wierząc, że zapewni mi ono dużo niezapomnianych emocji. Kto jak kto, ale Wayne wie w jakie struny uderzyć by fala dźwiękowa nabrała odpowiedniej mocy. 

Jakub Karczyński

  

HALLOWEEN

Przed nami Halloween. Wiem, że nie wszyscy obchodzą, ale nawet jeśli komuś ta inicjatywa nie w smak, to przecież nie ma obowiązku brać w tym udziału. W głowie mi się nie mieści, gdy słyszę, że jeden imbecyl z drugim imbecylem, faszerują cukierki igłami, po czym rozdają je niczego nieświadomym dzieciom. Serio? Czy w imię jakiejś wyimaginowanej wojny kulturowej, gotowi jesteśmy krzywdzić dzieci, ryzykując ich zdrowiem czy życiem? Aż krew się w człowieku gotuje, gdy słyszy się o tego typu pomysłach. Zamiast wymyślać głupoty, może lepiej posłuchać muzyki, która ma ponoć moc łagodzenia obyczajów. By zatem nie wypaść z tematu, zaproponuję dziś kilka płyt, które mogą umilić nam tegoroczne Halloween. Sięgnijmy zatem do albumów, które może nie są płytami pierwszego wyboru, ale warto poświęcić im nieco uwagi.

1. The Cramps "Psychedelic Jungle" (1981) - kto jak kto, ale zespół The Cramps to wymarzony kandydat na imprezę pod auspicjami dyń, kościotrupów i nietoperzy. Gdyby ktoś miał problemy z wymyśleniem układu tanecznego, to warto obejrzeć sobie serial Wednesday (2022), gdzie bohaterka przy dźwiękach utworu Goo Goo Muck, "podpala" niemalże parkiet. Pomimo upływu tylu lat, muzyka The Cramps wciąż broni się świetnie. Mieszanka rock & rolla, horroru i nie mniej ważnego elementu jakim jest poczucie humoru, sprawiły, że The Cramps są dziś ikoną tego typu grania.

2. Aux Animaux "Body Horror" (2023) - oto jedno z moich tegorocznych odkryć z jakim wróciłem z festiwalu Dark Decay. Ten jednoosobowy projekt zauroczył mnie swymi syntetycznymi dźwiękami jak i niesamowitą ekspresją sceniczną. Mamy tu do czynienia z muzyką, która choć okryta mrokiem, świetnie sprawdzi się też na tanecznych parkietach. Nie brak tu jednakże i chwil wytchnienia, z myślą o tych, którzy od parkietowej ekwilibrystyki wolą podpierać ściany. 

3. Bratrstvo Luny "La Loba Antre Portas" (2011) - w tym miejscu mógłby pojawić się jakikolwiek album grupy XIII.Stoleti, ale jako że miało być nieco mniej przewidywalnie, sięgnąłem dziś po Bratrstvo Luny. Grają podobnie do swych bardziej znanych kolegów po fachu, śpiewają również po czesku więc zasadniczo otrzymujemy niemalże to samo. XIII.Stoleti są może nieco bardziej przebojowi, ale i tak warto posłuchać tego co proponuje Bratrstvo Luny. Ten gotycki rock choć nie grzeszy oryginalnością, powinien dobrze się sprawdzić podczas tegorocznego Halloween. W sam raz na samotny wieczór w swym zamczysku.

4. The Damned "Evil Spirits" (2018) - Halloween bez The Damned to jak pogrzeb bez nieboszczyka. No zwyczajnie czegoś brakuje. Płytą pierwszego wyboru jest tu rzecz jasna "Phantasmagoria" (1985), ale tym razem sięgniemy po bardziej współczesny dorobek zespołu, który wciąż przyprawia mnie o szybsze bicie serca. "Evil Spirits" już od pierwszych sekund wyjaśnia nam kto tu tak naprawdę rządzi na tym cmentarzu. Mroczny, przebojowy rock&roll przyprawiony punkowym sznytem, zdawał egzamin tak w latach osiemdziesiątych jak i obecnie. Duża klasa.

5. Miquel And The Living Dead "Alarm" (2005) - Polacy nie gęsi i swój horror rock mają. Mało tego, potrafią go zagrać w bardzo przekonujący i ciekawy sposób. Wkrótce nowa płyta, więc tym bardziej warto sięgnąć po to co już zespół stworzył. Ponoć "Alarm" jest tym najbardziej poważanym albumem, choć jeśli zdecydujecie się sięgnąć po jego następcę, to także nie powinniście poczuć uczucia zawodu. Kto jak kto, ale Miguel wie jak porozstawiać konkurencję po kątach.

Jakub Karczyński

    

JESIENNY ROZKWIT

Jesień w rozkwicie. Za oknem jeszcze szarość, ale liczę na to, że wzorem poprzednich dni słońce odnajdzie drogę do naszych okien. Szeptem powiem, że piękną mamy w tym roku jesień. Mam nadzieję, że nie zapeszę. Co prawda festiwal barw w koronach drzew dobiega już końca, a i na kasztany nie mamy już raczej co liczyć. Te ostatnie zostały już skrzętnie wyzbierane przez przedszkolaków i na kolejne przyjdzie nam poczekać do przyszłego roku. Na szczęście z muzyką jest zgoła odmiennie. Jej nigdy nie brakuje. Właściwie odnoszę wrażenie, że jest jej niekiedy za dużo. Podobno od przybytku głowa nie boli, ale nadmiar może skutecznie przytłoczyć. Mniej znaczy więcej. To maksyma, której nieustannie się trzymam. Z czułością wspominam czasy, gdy każdy świstek prasowy, zin czy zdobyta płyta urastały do rangi trofeum. Choć czasy się zmieniły, ja po dziś dzień mam w sobie to pożądanie i szacunek do zdobytych rzeczy. Kwintesencją tego na zawsze pozostanie dla mnie wizyta we wrocławskim Empiku, gdzie pożerałem wzrokiem album, o grupie Bauhaus. Wtedy nie było mnie na niego stać, choć bardzo pragnąłem go mieć. Co prawda osłodziłem sobie nieco gorycz tej porażki jakimś mniejszym zakupem. Nie pamiętam już czy była to jakaś książka (może coś z trylogii Williama Gibsona?), gazeta "White Dwarf" (uwielbiałem gry RPG, bitewniaki, a zwłaszcza karciankę "Doom Trooper") czy może jeszcze coś innego. Czas skutecznie zatarł ten fakt w mojej pamięci, ale przedmiot pożądania wciąż jawi mi się wyraźnie, niczym współczesne zdjęcie. Po latach zakupiłem sobie pięknie ilustrowany album o grupie Bauhaus, który był nawet okazalszy od tego z mych wspomnień, niemniej tęsknimy zawsze za tym czego mieć nie możemy.

Jednym z takich muzycznych obiektów pożądania był dla mnie album "Pain Your Wagon" (1987) grupy Red Lorry Yellow Lorry. Oczywiście mówimy tu o wersji CD, bo tylko taka mnie interesuje. Długo przychodziło obchodzić mi się smakiem. Obiekt ten nawet nie pojawiał się w zasięgu mojego wzroku więc już nieco straciłem nadzieję. Wszystko zmieniło się przed paroma dniami, gdy wpisując frazę z nazwą zespołu, mym oczom ukazał się nieoczekiwanie on. Piękny, dostojny i majestatyczny, że tak pozwolę sobie nieco podkolorować rzeczywistość. Ze względu na swą unikatowość, trzeba było liczyć się ze sporym wydatkiem. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności udało mi się w tym czasie spieniężyć pewien muzyczny box, który to komuś był bardziej potrzebny niż mnie. Skorzystałem też ze środków zgromadzonych na buycoffee, a także wypłaciłem zgromadzone zaskórniaki by móc w końcu wypełnić na półce tę lukę. Tym sposobem udało mi się zebrać całą dyskografię Red Lorry Yellow Lorry na płytach CD. Łatwo nie było, ale przecież w życiu najbardziej cenimy nie to co przychodzi bez trudu, lecz to na czym spoczywa nasz krew, pot i łzy. 

Innym ciekawym nabytkiem jest także książka "Dzienniki basowe" autorstwa Piotra Pawłowskiego. Cieszę się, że udało mi się ją dorwać, bo choć od jej premiery minęło zaledwie sześć lat, to jej nakład zdążył się już wyczerpać. Kto ma ten ma, a kto chce, ten musi szukać w antykwariatach lub poprzez platformy sprzedażowe. Traf chciał, że w ostatnim czasie przypomniałem sobie o tej pozycji i  dość szybko zwęszyłem jej trop. Cena choć nieco wyższa od tej okładkowej, to i tak dużo niższa od tej w jakiej widywałem ją na internetowych aukcjach. Nie było się więc nad czym zastanawiać bo przecież w każdej chwili ktoś mógł mnie ubiec. Jak się wkrótce okazało, po moim zakupie, tytuł ten zniknął ze strony antykwariatu. Dziś znów trzeba wytężać wzrok i nastawiać uszy by wychwycić szmer jej kartek. Jeśli się na nią natkniecie, to bierzcie w ciemno bo to naprawdę ciekawa lektura przybliżająca nam nieco postać autora i jego perypetie. Nie jest to typowa biografia, lecz raczej zbiór felietonów, przemyśleń i wspomnień byłego basisty Made In Poland. Warto odnotować też fakt, że książka nie jest wolna od poczucia humoru, co tylko dodaje jej jeszcze większego kolorytu. Niestety gdzieniegdzie można też napotkać niewielkie chochliki, które jednak w żaden sposób nie są w stanie zniweczyć przyjemności płynącej z lektury tej książki. 

   

Jakub Karczyński

ESCAPE WITH ROMEO

Niemiecka scena gotycka wydała na świat co najmniej kilka zespołów, które warto oświetlić nieco większym promieniem światła. Gdyby pokusić się o stworzenie muzycznej jedenastki biorąc za wzór ich piłkarską kadrę narodową, to oprócz Xmal Deutschland, Pink Turns Blue czy Love Like Blood z pewnością nie mogłoby zabraknąć też i miejsca dla Escape With Romeo. Ten wywodzący się z Kolonii zespół już na swym debiucie udowodnił, że śmiało może konkurować z najlepszymi. Stylistycznie mamy tu nieodległą podróż muzyczną, w rejony penetrowane już przez Pink Turns Blue. Nie powinno to jednak dziwić, wszak Thomas Elbern - mózg Escape With Romeo, był założycielem i współtwórcą tamtej formacji. Na beztytułowym debiucie, Elbern objawił nam się jako niezwykle zdolny kompozytor, potrafiący tak zestawić nuty na pięciolinii, że wyrastały z nich niemałe przeboje. Dowodem na to niech będzie nagranie Somebody, którym zespół wstrzelił się nie tylko w gust muzyczny swoich przyszłych fanów, ale i zawojował  nim niezależne listy przebojów oraz muzyczne parkiety. Wśród moich faworytów jest także kompozycja Sleepwalkers, która zwróciła na siebie moją uwagę już przy pierwszym odsłuchu. Trudno mi tak jednoznacznie wskazać co tak mnie w niej urzekło. Może jakiś szczególny rodzaj melancholii, który potrąca w człowieku te najbardziej czułe struny i sprawia, że nie sposób jej się oprzeć. Z kolei Don't Turn Away to murowany kandydat na singla, który wżera się w ludzki mózg nie gorzej niż kwas solny. Ani się spostrzeżemy, a dźwięki refrenu niosą się już w naszej głowie i powracają o różnych porach dnia i nocy niczym echo. Warto też wyłowić z tej dźwiękowej studni utwór Outside From Your Parties. Kto wie, czy to nie najlepsza kompozycja na tym albumie, a na pewno jedna z tych dla których warto zakupić ten album. Jak widzicie nie brak tu świetnych kompozycji, które wraz z upływem czasu nie tracą nic na swej wartości. Wszak jak śpiewała Shirley Bassey - Diamonds Are Forever. Nieźle jak na debiutantów. Pozostaje żałować, że kamień rzucony do tego muzycznego stawu nie poniósł się dalej. Bramy głównego nurtu pozostały niewzruszone, choć napierała na nie fala naprawdę dobrych dźwięków. Muzyczny mainstream rządzi się jednak nieco innymi prawami i ma też zdecydowanie inne oczekiwania względem swoich gwiazd. Nie ma jednak co rozpaczać, bowiem droga jaką w przyszłości przebędą, ujmy im w żadnym wypadku nie przyniosła. Debiutancka płyta była świetną wizytówką, wypełnioną fantastycznymi melodiami, do której przyjemnie wrócić także i dziś.  

Escape With Romeo będzie można niedługo zobaczyć w Poznaniu, w ramach imprezy "Shadow Dance Party", gdzie oprócz nich, zaprezentuje się także grupa Fangs On Fur. Zarezerwujcie sobie dzień 31 października, bo taka okazja może się szybko nie powtórzyć.  

Jakub Karczyński

PS. Serdeczne podziękowania dla Pana Piotra Króla za wspieranie mej działalności na łamach "Czarnych słońc". Doceniając Pańskie zaangażowanie, chciałbym uhonorować Pana drobnym upominkiem muzycznym. Proszę odezwać się do mnie w wiadomości prywatnej na adres kiur@wp.pl podając dane kontaktowe. 

Jeśli i Wy chcielibyście wesprzeć mój blog, możecie to zrobić pod adresem: Czarne slonca buycoffee . Zachęcam też do aktywności w komentarzach, które to niezwykle ożywiają tę przestrzeń. Bez Was, istnienie tego bloga traci jakikolwiek sens. Dziękuję za to, że jesteście.

 

POWRÓT THE WOLFGANG PRESS

Jeszcze dobrze nie opadł kurz po premierze "A 2nd Shape" (2024), a już od dziś można zakupić nowy album sygnowany logiem The Wolfgang Press. Co prawda oficjalna premiera miała miejsce 24 września, ale w Polsce fizyczne nośniki dostępne są dopiero od 2 października. Płyta zatytułowana "Asylum Variations" zawiera dziewięć zupełnie premierowych kompozycji. Tytuł albumu odnosi się do kompozycji Edwarda Elgara stworzonej na przełomie 1898 i 1899 roku. Utwór ten składa się z czternastu wariacji, z których to każda część odnosi się do konkretnej osoby z najbliższego kręgu znajomych kompozytora. The Wolfgang Press zdecydowali się nawiązać do tego dzieła, bowiem jak tłumaczy Michael Allen, dostrzegł on w stworzonych utworach pewną nić, łączącą wszystkie zebrane tu utwory. Stanowią one odpowiedź na coraz bardziej niestabilny i zmienny świat, tak w formie globalnej jak i lokalnej. "Asylium Variations" jest więc emocjonalną reakcją na zachodzące zmiany oraz próbą odnalezienia się w tym nowym świecie.

Polscy fani będą mieli też niepowtarzalną okazję zobaczyć zespół na tegorocznej edycji festiwalu Soundedit, gdzie wystąpią 24.10. w łódzkim klubie Wytwórnia. Jeśli gwiazdy ułożą się w odpowiedniej konstelacji, czarny kot nie przetnie mej drogi, to powinienem być jednym z tych szczęśliwców, którzy znajdą się pod sceną. Tego samego wieczora wystąpi Marc Almond, więc tym bardziej jestem zmobilizowany by stawić się tego dnia w Łodzi. 

Jakub Karczyński

PS Nienachalnie przypominam też o możliwości wsparcia "Czarnych Słońc" poprzez stronę buycoffee. Zainteresowanych odsyłam po ten link: https://buycoffee.to/czarne-slonca. Decyzja o udzieleniu wsparcia lub też nie, to indywidualna sprawa. Nie ma obowiązku, ani żadnego przymusu. Na pieniądzach świat się ani nie zaczyna, ani nie kończy. Równie ważne, a może i ważniejsze są dla mnie komentarze jakie tu zostawiacie. Dzięki temu budujecie razem ze mną to miejsce i sprawiacie, że jest jakieś życie na osiedlu. Zaglądajcie więc tu regularnie, dzielcie się przemyśleniami i wspierajcie artystów kupując ich płyty, bilety na koncerty, merch oraz książki. To właśnie takimi działaniami realnie wspieracie twórców i pozwalacie kulturze wzrastać w siłę.