THE DAMNED - I'M NOT LIKE EVERYBODY ELSE (2026)

Śmierć Briana Jamesa zasmuciła zapewne wielu miłośników muzyki, ale najbardziej dotknęła jego najbliższych oraz co zrozumiałe, muzyków, z którym na przestrzeni lat wchodził w dłuższe lub krótsze kolaboracje. W pamięci fanów zapisał się jako członek zespołów Lords Of The New Church oraz The Damned i to właśnie ci drudzy, postanowili złożyć stosowny hołd swojemu zmarłemu koledze. Stworzyli listę dziesięciu piosenek, które ukształtowały Briana jako artystę i przepuścili je przez swoje potępieńcze filtry muzyczne. Efekty tych zmagań zostały utrwalone na albumie "I'm Not Like Everybody Else" (2026), który miał swoją premierę dwudziestego trzeciego dnia stycznia. Czy warto było czekać? W przypadku The Damned, zadawanie takich pytań powinno być obarczone karą dożywotniego więzienia.

Płytę zamówiłem w przedsprzedaży i niecierpliwie odliczałem dni do jej premiery. Apetyt zaostrzał mi singiel See Emily Play (Pink Floyd), który stanowił za doskonałą wizytówkę tego wydawnictwa. Rzekłbym nawet, że ma w sobie sporo uroku, przynależnego latom sześćdziesiątym. Zapewne jestem pierwszą osobą, która zestawiła słowo "uroczy" z muzyką The Damned lecz biorę to na klatę. Zresztą, wystarczy zrobić szybką analizę zebranych tu kompozycji, by zdać sobie sprawę, że na tym wydawnictwie dominują utwory z szóstej dekady dwudziestego wieku. Wyjątek stanowi tu nagranie The Stooges, zarejestrowane już w latach siedemdziesiątych. Zapewne nie tylko mnie nie było jeszcze wtedy na świecie, stąd też moje małe obycie z oryginałami. Z dziesięciu zgromadzonych tu nagrań, kojarzyłem zaledwie cztery. Dużo lepiej poszło mi z rozpoznawalnością samych zespołów, bo mamy tu i The Yardbirds, The Kinks, The Rolling Stones, Pink Floyd, The Stooges czy The Animals. Pokusiłem się na dotarcie do oryginałów i muszę przyznać, że wersje The Damned dość wiernie trzymają się pierwowzorów. Nie starali się wywrócić kompozycji na lewą stronę, zagrać ich w wersjach awangardowych, bo przecież nie taki był zamysł. Nadali im jednak ten swój charakterystyczny rock & rollowo gotycki sznyt, dzięki czemu nie mamy wątpliwości kto pociąga tu za sznurki. Wyszło nad wyraz dobrze, o czym zaświadcza fakt, że płyta ta nie wychodzi ostatnio u mnie z odtwarzacza. A jeśli już wychodzi, to dość szybko do niego wraca, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że The Damned wyszło z tego starcia zwycięsko. Na koniec, warto jeszcze wspomnieć o pewnej ciekawostce. Ostatnim nagraniem na płycie jest cover The Rolling Stones, które jako jedyne jest zaprezentowane w wersji koncertowej. Powodem takie stanu rzeczy jest fakt, że na gitarze zagrał w nim nasz wielki nieobecny, któremu w ten sposób, zespół chciał oddać hołd.   

Czekałem na ten album z ogromnymi nadziejami i nie zawiodłem się. Może nie od razu między nami zaiskrzyło, ale gdy już ogień trafił na podatny grunt, to nie było takiej siły, która zdołałaby go ugasić. Jeśli szukacie czegoś co wyrwie was z zimowego marazmu, to koniecznie sięgnijcie po ten album. Zgromadzona tu energia nie tylko doda wam odpowiedniej dawki wigoru, ale i naładuje akumulatory przed nadchodzącą wiosną. The Damned rozpoczęli ten rok z animuszem, udowadniając, że stara gwardia wciąż wie jak przemieszczać pionki na tej szachownicy.

Jakub Karczyński

  

PS Pokłosiem i niebywałym sukcesem tego wydawnictwa jest fakt, że skłoniło mnie ono do sięgnięcia do oryginalnych twórców. Na pierwszy ogień idą The Kinks, a potem kto wie co dalej.

 

PO CO CI TE PŁYTY?

Przestałem się mieścić z płytami więc na urodziny zażyczyłem sobie kolejny regał, aby było gdzie przyjmować kolejnych gości. Żona co prawda już załamuje ręce nad tą moją pasją, ale jak to mówią, czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. Choć dla wielu moich znajomych płyty CD to jakiś przeżytek, to osobiście uważam, że ma on więcej zalet niż by się na pierwszy rzut oka wydawało. Nie deprecjonuję zalet streamingu, który oferuje sporą wygodę, ale mając do wyboru CD, winyla lub streaming, zawsze wybiorę CD. Co zatem oferuje nam płyta czego nie ma streaming czy winyl? 

1. Przede wszystkim WOLNOŚĆ. Mając w domu odtwarzacz CD i kolekcję płyt, to ty jesteś właścicielem muzyki. Nie musisz płacić comiesięcznego haraczu, a także nie jesteś na łasce serwisu, ani artystów, którzy w każdym momencie mogą wycofać z niego swoją muzykę. Do domowej kolekcji masz dostęp tylko ty i ewentualnie twoi najbliżsi.

2. BRAK REKLAM. Nie musisz nikomu nic płacić, aby nie emitowano ci reklam. Nikt z nas nie lubi nachalnych reklam, które współczesny świat stara się nam wpychać na wszelkie możliwe sposoby. Gdzie by się człowiek nie obrócił, wszędzie reklamy dlatego też przestrzeń, która jest ich pozbawiona jest szczególnie cenna.

3. INTERNET to nieodzowny element potrzebny by skorzystać z platform streamingowych. Jeśli go zabraknie, możecie sobie co najwyżej pomarzyć o słuchaniu muzyki. Innym irytującym aspektem jest chwilowa utrata sieci i oczekiwanie na jej powrót. Pół biedy, gdy jest to sytuacja jednostkowa, gorzej gdy tracimy ją średnio co pięć minut. Do słuchani muzyki z domowego stereo wystarczy prąd i kolekcja niezniszczonych płyt.   

4. CD to JAKOŚĆ dźwięku, która pozostaje niezmienna bez względu na upływający czas i eksploatację nośnika, czego nie można powiedzieć o czarnych płytach. Miłośnicy winyli cenią sobie ten nośnik ze względu na ciepłe, analogowe brzmienie, które ponoć najwierniej oddaje nagrany dźwięk. Może i racja, ale szczerze mówiąc, słuchając muzyki z płyt CD, nie martwi mnie sterylne, czyste brzmienie, bo skupiam się na kompozycjach, a nie na walorach dźwięku. Winylowe bractwo zapomina też, że każdy odsłuch winyla obniża jego jakość, czego nie można powiedzieć o użytkowaniu płyt CD.  

5. Namacalna GRAFIKA. W przeciwieństwie do mini graficzek wyświetlanych w serwisach streamingowych, płyty CD, a zwłaszcza winyle oferują nam piękne grafiki, które niejednokrotnie są małymi dziełami sztuki. Co ważne, można je podziwiać bez konieczności dostępu do internetu.

6. Aspekt KOLEKCJONERSKI, to kolejna wartość dodana do nośników fizycznych, który potrafi przerodzić się w życiową pasję. Zdobywanie kolejnych płyt, kompletowanie dyskografii ulubionych zespołów czy twórców, wyznacza nam cel, któremu próbujemy sprostać. Im rzadsza płyta tym więcej energii i środków potrzeba na jej zdobycie, ale gdy już nam się to uda, zyskujemy nie tylko kolejny nabytek do kolekcji, ale i ogrom satysfakcji. Przypomina to nieco polowanie, ale w odróżnieniu od niego, tutaj nikt nie traci życia lecz co najwyżej nieco pieniędzy.

7. SKUPIENIE uwagi. Słuchanie muzyki z fizycznych nośników wymaga od nas pewnego zaangażowania w ten proces. Oddajemy się temu podobnie jak lekturze książki, stąd też poświęcamy mu maksimum naszej uwagi. W przypadku słuchania muzyki z serwisów streamingowych o naszą percepcję walczą w tym czasie też inne aplikacje zainstalowane w telefonie.

8. Kolekcjonowanie płyt to także INWESTYCJA. Streaming wymusza nieustanne wydatkowanie pieniędzy użytkownika jeśli chce mieć on dostęp do jego zasobów, podczas gdy zakup płyty to wydatek jednorazowy. Zebrana w ten sposób kolekcja po latach może okazać się niezwykle cenna, z uwagi na fakt, że wiele z tych płyt nie będzie już dostępnych w powszechnym obiegu. Nawet jeśli zostaną wznowione, to i tak stare edycje są dla kolekcjonerów szczególnie cenne.

9. INWIGILACJA w dobie internetu to rzecz tak powszechna, że chyba już nikogo nie dziwi, że nasze wybory są skrupulatnie odnotowywane przez korporacje. Nie każdy jednak ma ochotę dzielić się każdym aspektem swojego życia, stąd też poszukiwanie azylu nie wydaje się niczym dziwnym. Muzyka słuchana z płyt CD czy winyli zapewnia nam całkowitą prywatność. No chyba, że mieszkamy w bloku i słuchamy muzyki wyjątkowo głośno przez ściany, sufit i podłogę. Wtedy to nasze preferencje muzyczne pozna kilku najbliższych sąsiadów. Gwarantuję że większość z nich zachowa tę wiedzę dla siebie, a tylko nieliczni podzielą się nią z dyspozytorem miejscowej policji. 

10. Płyty to także WSPOMNIENIA. Przechowują w sobie nie tylko muzykę, ale i niekiedy łączą się z przeszłością, przypominając nam o miejscach, ludziach czy okolicznościach ich zakupu. W przypadku serwisów streamingowych czy plików mp3 takowy łącznik po prostu nie ma racji bytu.   

Mam nadzieję, że dość dokładnie odpowiedziałem na pytanie zawarte w tytule tego posta i wyjaśniłem moją motywację w temacie zbierania płyt. Kto wie, może wydrukuję sobie najważniejsze hasła tego dekalogu na jakiejś koszulce i w razie pytania, obnażę ją jak nie przymierzając ekshibicjonista, by tym samym zaspokoić ciekawość pytającego. Może skłoni go to do refleksji nad światem w jakim przyszło nam żyć, gdzie prawo do prywatności gwałcone jest na każdy kroku, a nasze dane wędrują z rąk do rąk. Niby się na to godzimy udzielając zgód marketingowych, ale czy tego chcemy? Czy o takim świecie marzyliśmy? Czy czujemy się w nim bezpiecznie i komfortowo? Na te pytania, niech każdy odpowie sobie sam.

   

 Jakub Karczyński  

PS Jeśli chcielibyście wesprzeć moją działalność piśmienniczą, zachęcam do udzielenia kawowego wsparcia poprzez stronę BUYCOFFEE_CZARNE-SLONCA

GDY SIĘ CZŁOWIEK SPIESZY ...

Są takie płyty, które zdają się być nieuchwytne. Albumy, o których się marzy, ale za diabła nigdzie nie można się na nie natknąć, a jak już gdzieś wystawią łeb, to zniechęcają swoją ceną. I tak na przestrzeni lat buduje się w głowie ich mitologia. Człowiek wyobraża sobie jak genialne nuty są tam zawarte i niemal płacze w poduszkę nad swoją niedolą. Wyobrażenia te jak wiadomo niewiele mają wspólnego z rzeczywistością, ale jednak podsycają w człowieku chęć posiadania owej muzyki. Na przestrzeni lat było wiele takich płyt, które niemal śniły mi się po nocach, a gdy już trafiały w moje ręce, okazywały się większym lub mniejszym rozczarowaniem. Były rzecz jasna i takie, które dźwigały ciężar oczekiwań jak choćby album The Sound "From The Lions Mouth" (1982), a ich zdobycie równało się niemal odnalezieniu Bursztynowej Komnaty lub złotego pociągu. Bywa jednak i tak, że człowiek traci czujność. Wiedziony wyobraźnią, podejmuje pochopne decyzje, których w normalnych warunkach by nie podjął. Wstyd się przyznać, ale w ostatnim czasie zaliczyłem dwie wtopy. Jedna większa, druga nieco mniejsza i nie tak bolesna. Ta mniejsza przydarzyła się mi się przed kilkoma dniami, gdy ból po usunięciu migdałków nie dawał mi w nocy spać. Postanowiłem więc zrekompensować sobie jakoś cierpienie, szukając w internecie rzadkich płyt. Nic tak przecież nie łagodzi bólu jak dobra muzyka. Zwłaszcza ta, która nie leży na co drugim straganie. Padło na album "Everything!" (1998) zespołu Tones On Tail. Jak wiadomo lub też nie, zespół ten powstał jako poboczny projekt Daniela Ash'a (Bauhaus), który do współpracy zaprosił Glenna Camplinga. Gdy Bauhaus wyzionął ducha, do projektu dołączył Kevin Haskins (Bauhaus) i tym samym twór nabrał ciała, stając się pełnoprawnym zespołem. Nagrali tylko jeden album zatytułowany "Pop" (1984), ale dzięki singlom mogli pozwolić sobie na wydanie kilku kompilacji. Gdybym zainteresował się ich dyskografią w należyty sposób, z pewnością uniknąłbym gafy. Otóż, jako człowiek zbierający wszystkie solowe albumy, stanowiące odnogi mych ulubionych formacji, sukcesywnie uzupełniam braki. Jeśli chodzi o Tones On Tail, to dotychczas miałem na półce wyłącznie płytę "Night Music" (1987), którą postrzegałem jako album studyjny. Ostrząc sobie zęby na płytę "Everything" również sądziłem, że to pełnoprawny, katalogowy album. W oczekiwaniu na przesyłkę, przejrzałem sobie w internecie ich dyskografię i w mig pojąłem rozmiar swej głupoty. Jak nietrudno się domyślić, obie posiadane przez mnie albumy to składanki. Szkoda, że nie zaznaczono tego na okładkach płyt, ale będzie to dla mnie nauczka na przyszłość, żeby robić skrupulatniejsze rozeznanie. Nie ma jednak co płakać nad rozlanym mlekiem, wszak nawet składanki różnią się między sobą tak grafiką jak i repertuarem. Dodatkowym atutem tej kompilacji jest fakt zamieszczenia na pierwszej płycie całej zawartości albumu "Pop" więc nazwa nie kłamała. Mamy tu absolutnie wszystko, co mieć powinniśmy na swej półce, jeśli chodzi o dorobek Tones On Tail. Sami widzicie, że warto zainteresować się tym wydawnictwem.

Gorzej ma się sprawa z kolejną płytą. Czas zatem na drugą, bardziej spektakularną wtopę. Coś takiego zdarzyło mi się po raz pierwszy i mam nadzieję, że ostatni. Dotychczasowe zakupy płytowe najczęściej realizowałem poprzez Allegro, Oldskul, Discogs, Serpent, Empik, Amazon czy OLX. Dochodziły do mnie jednak słuchy, że warto też zajrzeć na Vinted, gdzie także można trafić na ciekawe płyty. Od pomysłu do realizacji droga bywa niekiedy krótka, stąd też po szybkiej rejestracji dokonałem pierwszego zakupu. Płyta, która padła moim łupem, okazała się zaskakująco tania. Sam się dziwię, że już na tym etapie nie zapaliła mi się lampka ostrzegawcza. Pierwsze co mnie zaskoczyło, to fakt, że album przyjedzie do mnie z terytorium Rumunii. Sądziłem, że kupuję płytę od kogoś z Polski. Przyznaję, że nie sprawdziłem tego zbyt dokładnie. Czekałem więc cierpliwie i w końcu przyszedł ten dzień, gdy z paczkomatu odebrałem przesyłkę. Gdy przedarłem się przez opakowanie, mym oczom ukazał się on. Album "The Changeling" (1982) sygnowany przez Toyah czyli żonę Roberta Frippa (King Crimson), którym okazał się być zwykłym ruskim piratem. Na początku było zaskoczenie, wkurzenie i złość, ale gdy zerknąłem na opis produktu, szybko okazało się, że sprzedawca nie ukrywał jego nieautentyczności. To ja okazałem się zwykłym matołem, który wiedziony emocjami, wspiął się na wyżyny głupoty i oszukał sam siebie. Nie bądźcie zatem jak ja, czytajcie opisy, a unikniecie rozczarowań. I z tą życiową mądrością was dziś pozostawiam, życząc roztropności i rozwagi podczas przemierzania muzycznej dżungli.

Jakub Karczyński

 

POŻERACZE CIAŁ

Ponoć jedynymi nagraniami grupy The Flesh Eaters, którymi warto się zainteresować to te zgromadzone na kompilacji "Prehistoric Fits" (1990). Zawarte tam nagrania to ponoć genialny, mięsity deathrock, dużo rock'n'rolla, punka. Tak przynajmniej twierdzi nieznany mi z imienia i nazwiska autor, który przygotował swego czasu taki internetowy przewodnik dla fanów mrocznych brzmień. Wspominałem o nim już jakiś czas temu. O późniejszej twórczości zespołu autor nie ma już tak dobrego zdania. Ponoć kapela poleciała w amerykańskiego blues-hard rocka i późniejsze płyty The Flesh Eaters można polecić jedynie jako środek przeczyszczający. Przyznacie, że brzmi to mało zachęcająco więc nie dziwcie się, że trzymałem się na dystans od ich twórczości. Niemniej jako człowiek, który lubi zdawać się na własne uszy, postanowiłem sprawdzić ile prawdy kryje się w tej opinii. Do pierwszego tańca zdecydowałem się poprosić album o jakże zachęcającej nazwie "Sex Diary Of Mr. Vampire" (1992). Szybki rzut oka na tytuły utworów również wiele obiecywał więc z tym większą ochotą wcisnąłem guzik z napisem play. Wpłynąłem na suchego w przestwór tego muzycznego oceanu, bez specjalnych oczekiwań, ani też nie obciążony bagażem porównań. W swych dłoniach trzymałem tylko entuzjazm i ekscytację wynikającą z faktu odkrywania nowego lądu. Może w tym tkwi przyczyna, że zamiast odruchów wymiotnych, poczułem wiatr dmący w żagle i unoszący moją łódź coraz dalej i dalej. Słuchając tej płyty naszła mnie taka myśl, że The Flesh Eaters są zespołem jakby wprost stworzonym do filmów Quentina Tarantino. Widzę ich w knajpie przygrywających podczas nawalanki z wampirami w "Od zmierzchu do świtu", gdzie krew bryzga na lewo i prawo. Gdzie muzyka nie tylko napędza tempo akcji, ale i czyni tę scenę lekko absurdalną. Gdyby jeszcze kiedyś Quentin zamarzył o nakręceniu filmu drogi, to niech uderza do nich jak w dym. Ależ to byłby piękny soundtrack, godny nie tylko "Pulp Fiction" czy "Wściekłych psów", ale i wspomnianego już "Od zmierzchu do świtu". Tę ostatnią ścieżkę dźwiękową trzymam szczególnie blisko serca. Nie tylko przez wzgląd na sentyment, ale też na fakt, że została naprawdę genialnie pomyślana. Co by nie mówić, to Tarantino miał świetną rękę do soundtracków. Wróćmy jednak do The Flesh Eaters, bo przecież oni grają tu pierwsze skrzypce. Zespół zawiązał się w 1977 roku w Los Angeles i pomimo licznych perturbacji, działa do dziś dnia. Co prawda ostatni album wydano w 2019 roku, a jedynym stały członkiem zespołu jest wokalista (Chris D.), to miejmy nadzieję, że to nie ostatnia rzecz jaka ukazała się pod tym szyldem. Niestabilność składu to właściwie norma w przypadku The Flesh Eaters, ale nie przeszkadzało im to w nagrywaniu ciekawych płyt, które bynajmniej nie są żadnym środkiem przeczyszczającym. Z ciekawostek warto odnotować fakt, że w początkach działalności zespół wspierał Stan Ridgeway, znany później z formacji Wall Of Voodoo. Największą rozpoznawalność przyniosła Stanowi jednak kompozycja Camouflage, którą często można było usłyszeć choćby w autorskich audycjach Marka Niedźwieckiego. 

Na koniec słówko o nazwie The Flesh Eaters, która jak mniemam nawiązuje do filmu o tym samym tytułem z 1964 roku. Niskobudżetowy obraz Jacka Curtisa to horror science fiction, w którym dopatrzeć się można pierwocin stylistyki gore. Śmiałość niektórych scen z pewnością musiały szokować. Nic dziwnego, że ten obraz zyskał po latach status kultowego wśród miłośników horrorów, choć nie mamy tu do czynienia z niczym innym jak z kinem klasy B. Stosuje się do niego rzecz jasna inne zasady oceny więc albo ktoś łapie w lot tę estetykę albo odchodzi zniesmaczony. Jeśli macie wolny wieczór, to zamiast oglądać kolejny raz filmowe powtórki w TV, może warto zapoznajcie się z "The Flesh Eaters". Gdyby chcieć scharakteryzować fabułę tego obrazu za pomocą hashtagów, to bez wątpienia przydałyby się takie określenia jak: #szalonynaukowiec, #eksperymentynaukowe, #naziści, #tajnyagent, #krwiożerczymikroorganizm. Dla miłośników tego typu kina, to chyba wystarczająca rekomendacja by sięgnąć po ten film. Jeśli nie macie problemu by przymknąć oczy na budżetowe i techniczne ograniczenia tej produkcji, to myślę, że czeka was spora dawka dobrej zabawy. Mocną stroną jest tu kreacja jaką stworzył Martin Kosleck, który zasłynął z wcielania się w postaci nazistów. Ten niemiecki aktor na początku lat trzydziestych, jawnie sprzeciwiał się polityce Hitlera trafiając na listę osób niepożądanych.  Gdy naziści zaczęli zyskiwać na znaczeniu, zdecydował się wyemigrować do Wielkiej Brytanii by ostatecznie wylądować w Hollywood. Jego rola w "The Flash Eaters" jest prawdziwą ozdobą tego filmu, choć i pozostali aktorzy świetnie wywiązali się z powierzonych im ról. Zawiodły tylko efekty specjalne, które dziś budzą jedynie uśmiech politowania. No cóż, tak krawiec kraje jak mu materii staje. Szkoda także, że w finale zabrakło większej dramaturgii, jakiegoś zaskoczenia, które wywróciłoby wszystkie pionki na szachownicy. Niemniej, pomimo tych mankamentów, dobrze raz na jakiś czas, zanurzyć się w odmętach kinematografii by wyłowić co smakowitsze kąski i obgryźć je do samiutkich kości.      

Jakub Karczyński

PS Wsparcie kofeinowe dla "Czarnych słońc" choć nie wymagane to mile widziane pod adresem: https://buycoffee.to/czarne-slonca

WEEKEND Z BLONDYNKĄ

Któż z nas nie słyszał o Blondie? Chyba każdy zna Marię, Heart Of Glass czy Call Me. Co bardziej osłuchani wymienią jeszcze Hanging On The Telephone i One Way To Another. Ilu jednak z nas zadało sobie trud posłuchania ich regularnych albumów? No właśnie, ja również przez wiele lat żyłem w świecie składającym się wyłącznie z przebojów Blondie i jakoś nie czułem presji by ten stan zmienić. Być może wpływ na to miał mój gust muzyczny, który postrzegał grupę jako zespół pop rockowy, o melodyjnych i miękkich brzmieniach. Jakoś nigdy nie mogłem skleić ich muzyki z punk rockiem, z którego to środowiska się wywodzili. Ramones też niby grali melodyjnie, ale był w tym jakiś punkowy sznyt. Tutaj nic nie drażniło ucha, nie mówiąc już o tym by je solidnie wytarmosić. Ot, taki nieinwazyjny pop rock, przy którym nikt nie zatnie się przy goleniu, ani też żadna gospodyni domowa nie przypali kotletów. Coś mnie jednak tknęło by skonfrontować się z dorobkiem grupy. Czułem jakiś wewnętrzny dyskomfort, który nie pozwalał mi przejść nad tym do porządku dziennego. Zakupiłem sobie jakiś czas temu dwie płyty Blondie bo przecież od czegoś trzeba zacząć podróż, ale jakoś nie miałem serca by się za nie zabrać. Zawsze było coś pilniejszego co absorbowało moją uwagę. Dopiero niedawno naszła mnie chęć na ich muzykę. Droga od pomysłu do wykonania była dość krótka. Zbytnia zwłoka mogła zaowocować tym, że owa chęć mogła szybko wyparować z mej głowy. Nie było na co czekać. Chwyciłem za nożyk i jednym ruchem pozbyłem się folii z debiutanckiej płyty Blondie. Rzut oka na okładkę, na której to zespół nie prezentuje się jakoś szczególnie rock&rollowo. Już prędzej posądziłbym ich o to, że hołdują muzyce lat sześćdziesiątych aniżeli punk rockowi. Jak się miało wkrótce okazać moje skojarzenie nie było wcale tak dalekie od prawdy. Debiutancki album Blondie wypełniają bardzo melodyjne i zgrabne kompozycje, które aż dziw, że nie odniosły takiego sukcesu na jaki zasługiwały. Jak widać w show biznesie poza talentem trzeba mieć także i szczęście. Na swoje pięć minut Blondie musiało jeszcze chwilę poczekać. Konkretnie dwa lata, aż świat poznał nagranie Heart Of Glass z płyty "Parallel Lines" (1978), dla którego kompletnie stracił głowę. Ja z kolei swoją straciłem dla debiutu Blondie, który owładnął mną do tego stopnia, że słuchałem go raz za razem. Ulubione fragmenty? X Offender, In The Flesh, In The Sun, A Shark In Jets Clothing, Man Overboard, a przecież pozostałym nagraniom też niczego nie brakuje. Spokojnie można odłożyć pilota na bok i oddać się muzycznej konsumpcji od pierwszych do ostatnich nut. Gdy już nasycimy się tą muzyką, myślę, że nikogo nie trzeba będzie namawiać, aby wykonać kolejny krok, wszak apetyt rośnie w miarę jedzenia. Dobrze, że zawczasu zaopatrzyłem się także w album "Plastic Letters" (1977), który wkrótce zajmie miejsce debiutu w odtwarzaczu. Idąc za ciosem, zakupiłem niedawno książkę "Face It" Debbie Harry, aby lepiej poznać świat tej farbowanej blond piękności. Zarezerwowałem nawet miejsce na salonowej kanapie bowiem marzy mi się weekend w objęciach Blondie. Cudowna perspektywa, tylko jak wytłumaczyć to żonie?

Jakub Karczyński

ZŁAMANE OBIETNICE

Na ścianach, w biurach i urzędach zawisły nowe kalendarze. Rok 2026 stał się faktem. Każdy z nas rozpoczął go na swój sposób. Jedni z większym, inni z mniejszym przytupem. Część z nas zrobiła sobie zapewne nawet jakieś postanowienia noworoczne, których z większą lub mniejszą konsekwencją będą się ich trzymać. Osobiście nigdy w takie rzeczy się nie bawiłem bo nie widziałem w tym większego sensu. To trochę tak jakbym założył sobie w styczniu, że w tym roku będę kupował mniej płyt. No bzdura, sam wiem po sobie, że jak tylko znajdę interesujący mnie album, to mój mózg wyprodukuje odpowiednio wiarygodne i logiczne usprawiedliwienie, abym wszedł w jego posiadanie. Przykład? Proszę bardzo. Gdy natknąłem się niedawno na boks The Lords Of The New Church zbierający pierwsze płyty grupy, to choć rozsądek starał się walczyć z sercem, to i tak ten pojedynek przegrał. Koronny argument rozsądku zawsze jest ten sam. To stanowczo za drogo. A jakim arsenałem środków dysponuje serce? Pierwszy. To wspaniała okazja pozyskać trzy płyty za jednym zamachem. Po podzieleniu wartości boksu na poszczególne płyty nie jest wcale, aż tak drogo. Drugi. Jeden, ale za to konkretny zakup. Najwyżej nic więcej już w tym miesiącu nie kupisz. To mój ulubiony argument, którym oszukuje mnie serce. Zawsze się na niego łapię, a po kilku dniach orientuję się, że nie dotrzymałem danego sobie słowa. Trzeci. Taka okazja może się więcej nie powtórzyć. Spójrz na Discogs, tam ta oferta jest dużo droższa, a jak doliczysz sobie koszty przesyłki to już w ogóle robi się kosmos. Cztery. To jedyna taka okazja by nabyć te płyty w takiej formie. Każda z nich zapakowana jest w plastikowe pudełko, a nie w jakieś badziewne digipaki. Przecież kochasz plastikowe pudełka. Piąte. Jeśli nie kupisz ty, z pewnością zrobi to ktoś inny, a potem będziesz tego żałował. No sami powiedzcie czy w obliczu takiego naporu argumentów można nie pęknąć? Ja już wymiękam przy drugim, a co dopiero gdy otrzymuję promocję wiązaną. Problem w tym, że moje serce dość szybko ulega emocjom. Wystarczy, że przeczytam jakiś interesujący wywiad, gdzie ktoś wspomni o walorach jakiegoś albumu, a już dostaję od serca e-maila zatytułowanego "zerknij na Allegro, może ktoś sprzedaje". Idź za głosem serca mówią i ja idę jak ta owieczka prowadzona na rzeź tyle tylko, że zamiast smutku, w oczach pojawia się niezdrowa ekscytacja. Tak było w przypadku Meluzyny (wywiad w "Chaos w mojej głowie") oraz grupy Gotterdammerung (wywiad w zinie "Cold"). Czasem jednak sam prowokuję poszukiwania, a niekiedy wpadam w sieci zastawione przez algorytmy, które sprytnie podsuwają mi swoje propozycje. Jak wiadomo sprofilowane są one pod kątem tego w co ostatnio klikaliśmy lub oglądaliśmy. Efektem tych wszystkich działań są kolejne płyty, które zasilają moją kolekcję i sprawiają, że odczuwam autentyczną radość na samą myśl o i przesłuchiwaniu. 

Co zatem padło moim łupem? Trzypłytowy boks The Lords Of The New Church, który jest absolutnym obowiązkiem dla fanów, którzy chcą zgłębić regularne albumy tej formacji, a nie tylko bazować na składankach. Cieszy mnie szczególnie fakt, że na płytach nie ma żadnych dogrywek w postaci wersji live czy nie daj boże remiksów. Tylko sama esencja. Tylko tyle i aż tyle. Wygrzebałem też  debiutancki album holenderskiej grupy Gotterdammerung, z którą to wcześniej nie miałem przyjemności obcować. Nazwa nie była mi obca, ale jakoś nigdy nie zdarzyło mi się posłuchać choćby fragmentu ich muzyki. Teraz w końcu nadeszła ta chwila. Sięgnąłem do zina Cold, w którym to ukazał się wywiad z zespołem przeprowadzony przez Tomasza Zrąbkowskiego późniejszego redaktora naczelnego nieodżałowanego czasopisma Zine. Z jego treści dość szybko wywnioskowałem jakimi albumami w dyskografii Gotterdammerung warto się zainteresować. Dodatkową rekomendacją były dla mnie odnośniki muzyczne wskazujące na powinowactwo z muzyką Red Lorry Yellow Lorry, Play Dead, a nawet z The Sisters Of Mercy. Ta iskra wystarczyła, aby w mojej głowie rozgorzał pożar, który to ugasić mógł tylko album "A Body And Birthmark" (1994). Szybki internetowy rekonesans sprawił, że po kilku dniach mogłem cieszyć się już muzyką. Nie jest to materiał łatwy w odbiorze, ale myślę, że warto poświęcić mu swój czas. Właśnie przedzieram się przez jego kolce, dostrajam swoją wrażliwość by złapać jak najwięcej wspólnych fal. Czas pokaże jaki był tego skutek. 

Poza zakupami internetowymi staram się raz na jakiś czas zaglądać do sklepów stacjonarnych. Zimowa aura może nie zachęca do opuszczania domostw, ale jednak czego się nie robi dla muzyki. W planach miałem jeszcze zregenerowanie dwóch płyt, ale jak się okazało punkt, gdzie do tej pory to robiłem nie świadczy już od roku takich usług. No tak, chętnych pewnie było tyle co kot napłakał. Szkoda, bo czasami zdarzy mi się zakupić płyty, które choć grają to jednak nie wyglądają zbyt dobrze. Takie odświeżenie dobrze im robiło, a i dawało pewność, że album nie tylko zyska na wartości, ale i dłużej posłuży. Udałem się więc w drogę do sklepu płytowego zlokalizowanego na Starym Rynku. W podcieniach mieści się najbardziej klimatyczny zakątek dla miłośników muzyki, w jakim kiedykolwiek byłem. "Fripp", o którym tu już wielokrotnie wspominałem oferuje szeroką gamę muzyki, choć jazz i klasyka są zdecydowanie na uprzywilejowanych pozycjach. Nie brak tam jednak rocka oraz alternatywnych brzmień. Jeśli szukacie skarbów wydanych w latach dziewięćdziesiątych, to jest duże prawdopodobieństwo, że je tam znajdziecie. Mnie zwabił tam akurat album "Exaudia" (2022) Lisy Gerrard. Postanowiłem się z nim w końcu skonfrontować, choć nie jestem specjalnym entuzjastą solowych płyt Lisy. Tym razem jednak uparcie powracała do mnie myśl o zakupie tej płyty, aż w końcu jej uległem. Myślę, że styczniowa aura z zaokiennym śniegiem będzie jej sprzyjać. 

Jako odskocznię od melancholii polecam zajrzeć na płytę "Electriclarryland" (1996) Butthole Surfers. Przyznacie, że nazwę mają zjawiskową. Powstała ona przez przypadek, gdy spiker zapomniał jak nazywa się zespół, który miał za chwilę wystąpić i zapowiedział ich nazwą jednego z ich utworów. Zespołowi spodobało się to tak bardzo, że postanowili od tej pory występować pod tym właśnie szyldem. Co ich do tego skłoniło? Może chcieli na koncertach usłyszeć tłum skandujący Surferzy odbytu!!! Surferzy odbytu!!! Surferzy odbytu!!! Przyznaję, że chyba też nie oparłbym się tej pokusie. 

By zatopić się w tej muzyce, trzeba spuścić nieco powietrza ze swego balonika, przymrużyć nieco oczy a wtedy wejdziecie w to jak przysłowiowy nóż w masło. O zespole usłyszałem za sprawą facebookowego profilu Tomasza Zrąbkowskiego, o którym to szepnąłem już słówko powyżej. Co jakiś czas poleca on płyty warte przesłuchania, a ja chętnie korzystam z tych rekomendacji. Co prawda tego albumu, o którym pisał nie udało mi się zdobyć, ale płyta "Electriclarryland" też wydaje mi się dobrym strzałem. Co prawda nie mam jeszcze rozeznania jakie płyty są bardziej cenione przez fanów, a jakie uchodzą za te mniej udane, ale po kilku przesłuchaniach tej płyty, parę utworów już zakotwiczyło w mym uchu. Skrzypcowe zakończenie Cough Syrup przywodzi mi na myśl płyty New Model Army, gdy także oni sięgali po ten instrument. Z kolei nagranie Pepper pojawiło się nawet na liście Billboard 200 osiągając trzydziestą pierwszą lokatę więc chyba to całkiem dobry prognostyk.

Na koniec zostawiłem sobie dwie płyty Brytyjczyków z The Rose Of Avalanche, których to dwa ostatnie albumy są już w mym posiadaniu od pewnego czasu. Brakowało mi zatem tych trzech pierwszych. Gdy więc natrafiłem na składankę albumowych singli pomyślałem, że na początek powinna wystarczyć. Jak to mówią lepszy rydz niż nic. Zakupiłem więc rzeczoną płytę, a po kilku dniach dostaję informację od sprzedającego, że ma on jeszcze w swych zbiorach ich debiutancki album. Oczy zapłonęły mi żywym ogniem, który ugasić mógł tylko debiut The Rose Of Avalanche. He, he, he. Historia lubi się powtarzać, niemniej nie było nad czym się zastanawiać, bo i pieniądze za obie płyty raczej symboliczne. Będzie czego słuchać w tych pierwszych dniach nowego roku. 

Pięknie zaczyna się ten rok i po cichu liczę, że napięcie będzie narastać jak u Hitchcocka. Martwi tylko fakt, że skończyło się miejsce na regałach. Może czas przewietrzyć trochę płytotekę, a może po prostu dołożę kolejny segment, choć w miejsca w domu coraz mniej.

Jakub Karczyński

PS W kąciku literackim dziś jedna, ale za to niezwykle obszerna pozycja, która powinna zainteresować szczególnie osoby zgłębiające temat muzyki rockowej zza żelaznej kurtyny. Może pamiętacie książkę "Oczami radzieckiej zabawki" jaką przed laty wydał Konstanty Usenko. Tym razem otrzymujemy spojrzenie Amerykanki, która wzięła sobie za cel spopularyzowanie radzieckiej muzyki rockowej lat osiemdziesiątych. W obliczu agresji Rosji na Ukrainę, temat może niezbyt popularny, ale abstrahując od polityki, myślę, że warto sięgać po tego typu publikacje, bo jeśli o zachodnim rocku wiemy dość dużo, to wiedza na temat muzyki w demoludach nie jest tak spopularyzowana. Tu mamy wgląd do samego serca imperium zła, w którym to rock, nie miał łatwego życia.  

 

PS2 Przypominam nienachalnie o kawowym wsparciu, którego można udzielić "Czarnym słońcom" na stronie https://buycoffee.to/czarne-slonca

 

TEDDY (1960 - 2025)

Nie planowałem już niczego publikować w tym roku, ale informacja jaka do mnie niedawno dotarła, wymusiła na mnie niejako ten wpis. W dniu 26 grudnia odszedł od nas Perry Bamonte, gitarzysta i klawiszowiec związany z The Cure. Miał on swój wkłada w takie albumy jak "Wish" (1992), "Wild Mood Swings" (1996), "Bloodflowers" (2000) czy "The Cure" (2004). Lubiłem jego gitarę w The Cure, a i wizerunkowo pasował do zespołu dużo lepiej niż Reeves Gabriels. Gdy byłem niedawno na kinowej premierze koncertu "The Show Of The Lost World", zwróciłem uwagę na rzecz, która chyba umknęła uwadze większości odbiorców. Gdy Robert z Simonem władali sceną, skupiając na sobie uwagę publiczności, a Gabriels krzesał ogień z gitary, w kącie sceny niemal niewidoczny Perry był cieniem samego siebie. Stał smutny, nie nawiązywał kontaktu z publicznością i co istotne, dogrywał partie głębokiego tła. Dźwięki niemal niezauważalne. Pomyślałem sobie, że to cholernie smutne. Byłem nawet nieco zły na zespół, że tak go potraktowali. Choć na scenie odbywał się show, ja uparcie powracałem myślami do Perry'ego. Starałem wyłowić się te nieliczne fragmenty, gdy kamera łapała go w kadr i zachodziłem w głowę czemu taki smutek bije z jego twarzy. Wtedy nawet przez myśl mi nie przeszło, że oglądam go po raz ostatni. Nie zdawałem sobie sprawy, że chorował. Zresztą w komunikacie jaki pojawił się w sieci pisano, o krótkiej chorobie. Czy będąc tam na scenie już o niej wiedział czy frapowały go inne sprawy? Tego nie wiem, ale przykro było patrzeć jak człowiek, który niegdyś definiował brzmienie zespołu, niknie w mroku. Zapamiętajmy go jednak takiego jakim był w teledysku do Friday I'm In Love, bo z tego co piszą osoby, które go znały, ten obraz jest bliższy prawdy. Spoczywaj w pokoju "Teddy".

Jakub Karczyński