WRÓG U BRAM

W tym miejscu miał być inny tekst, ale niestety nie potrafię zebrać myśli w obliczu tego co się dzieje na Ukrainie. Poprzednie posty pisałem w świecie, który mierzył się z pandemią, a obecne słowa przychodzi mi pisać w obliczu regularnej wojny jaka toczy się na terenie Ukrainy. Ten niesprowokowany niczym atak to hańba jaką Władimir Putin ściągnął na swój kraj. W imię swych chorych, imperialistycznych zapędów gotowy jest poświęcić życie nie tylko obywateli Ukrainy, ale i swych żołnierzy, którzy chyba nie do końca są przekonani o słuszności tych działań. Patrząc na to co dzieje się w Ukrainie targają mną dwa sprzeczne uczucia. Naturalną reakcją na te wydarzenia jest strach i przerażenie na myśl co dalej, ale z drugiej strony patrząc jak dzielnie broni się ukraiński naród, rodzi się też we mnie nadzieja na to, że wojenny plan Putina weźmie jednak w łeb. Cieszy mnie też fakt coraz większej izolacji Rosji i konsolidacji zachodnich państw, które do tej pory zbyt wiele wybaczały Putinowi. On rozumie tylko argumenty siły więc trzeba mu takowych dostarczyć. Trzymam kciuki by był to jego początek końca, a Rosja jako państwo została uwolniona od tego szaleńca. Myślami jestem przede wszystkim z obrońcami Ukrainy oraz wszystkimi tymi ludźmi, którzy musieli opuścić swoje domy i uciekać przed wojną. Dumny jestem także z tego jak Polska, a właściwie zwykli ludzie zareagowali na napływ imigrantów. Wiele mam do zarzucenia naszemu społeczeństwu, ale w sytuacjach kryzysowych potrafimy stanąć na wysokości zadania. Jeśli możecie, wspierajcie ten dzielny naród przekazując dary dla uchodźców, udzielając im schronienia czy finansując ukraińskie wojsko. Oni na to czekają, oni tego potrzebują. Bezpieczna Ukraina to bezpieczna Polska. Pamiętajmy o tym i dajmy wyraz naszej solidarności.

 

Jakub Karczyński

BAZOOKA JOE - SUGAR ISLAND (1988)

Gdy przed laty pisałem o grupie Bazooka Joe byłem przekonany, że mam do czynienia z zespołem pochodzącym z Belgii. Okazuje się, że moje podejrzenia okazały się z gruntu fałszywe. Już wtedy SzyMon słusznie zwracał uwagę, że to chyba jednak angielski zespół. Minęło nieco czasu nim udało mi się potwierdzić ten fakt. Inne dane biograficzne wciąż spowija mgła tajemnicy. Można by powiedzieć, że skromność muzycznego dorobku grupy dorównuje w tym wypadku skąpym informacjom na ich temat. Swoją drogą to ciekawe czy załapali się do jakiejkolwiek encyklopedii muzycznej. Śmiem wątpić, ale być może ktoś skrobnął o nich kilka zdań.

"Sugar Island" to pięcioutworowy mini album, który to ukazał się dwa lata przed osławionym "Virtual World" (1990). Z tej też przyczyny chyba niewiele osób dziś o nim pamięta. Warto więc zdmuchnąć z niego grubą warstwę kurzu i posłuchać tego niespełna półgodzinnego albumu. Podróż rozpoczynamy od nagrania tytułowego, które generuje takie pokłady energii jak nie przymierzając elektrownia atomowa. Ofiarą tej mocy staje się syntpopowy podkład muzyczny, który szybko zostaje zdominowany przez sekcję rytmiczną. Jest więc energicznie i nieco synthpopowo. Wokalny pazur dodaje kompozycji jeszcze więcej zadziorności, dzięki czemu otrzymujemy naprawdę mocne otwarcie. Gdybym miał wskazać jakieś podobieństwa muzyczne to poszedłbym w kierunku grupy Rubicon i ich płyty "What Starts, Ends" (1992) tyle, że w 1988 roku, nikt o niej jeszcze nie słyszał. Powstała cztery lata później, gdy byli członkowie Fields Of The Nephilim opuszczeni przez swego lidera postanowili jednak nie zawieszać swych instrumentów na kołkach.

Po utworze Sugar Island natrafiamy na pewne takie kuriozum w postaci utworu Soldier's Song (Part 1&2). Podział na dwie części jest tu nieprzypadkowy. Pierwsza część jest bowiem instrumantalna, a dopiero druga wzbogacona jest o wokal. Jak przystało na piosenkę wojskową na pierwszym planie musi być werbel i w tej materii właściwie wszystko się zgadza. Za werbel robi rzecz jasna perkusja, która nadaje militarnego sznytu i dyscypliny. Atmosfera jest dość melancholijna, tempo niespieszne, ale gdy instrumentalna partia ulega wyciszeniu, nagle niczym seria z Kałasznikowa nasze uszy przeszywa potężne wejście perkusji. Jest ono tak gwałtowne i niespodziewane, że autentycznie można dostać palpitacji serca. Nawet mój niespełna dwuletni syn oszołomiony tym dźwiękiem, wydał z siebie odgłos zachwytu w postaci WOW!!!  Na tym nie koniec zaskoczeń bowiem marszowy podkład ulega przyspieszeniu, a gdy dołącza do niego gitara robi nam się z tego prawdziwie muzyczny spaghetti western w stylu Ennio Morricone. Ta dość zaskakująca wolta choć na papierze wygląda co najmniej karkołomnie, o dziwo doskonale sprawdza się w praktyce. Mało tego, to jedna z jaśniejszych gwiazd na tym albumie. 

The Heat ma w sobie z kolei tę samą zadziorność co Sugar Island. Do tego dochodzi jeszcze post punkowy feeling, no i saksofony, które robią tu naprawdę dobrą robotę. Ogromne słowa uznania należą się także wokaliście, który umiejętnie podsyca żar dzięki czemu od pierwszych do ostatnich minut, utwór płonie żywym ogniem. Najlepsze jednak dopiero przed nami.

W dwóch ostatnich utworach zespół wchodzi jeszcze o jeden stopień wyżej i zaczyna grać na strunach moich emocji. Hiding From Rentman ma w sobie fajny nerwowy puls no i przebojowość, której nieco mi brakowało w poprzednich nagraniach. Tutaj już wszystkie elementy są na swoim miejscu. Podobnie ma się sprawa z nagraniem Hometown, które to pięknie finalizuje album. Tutaj także wyczuwalny jest jakiś taki podskórny niepokój, za który odpowiada sekcja rytmiczna. Atmosfera gęstnieje z minuty na minutę lecz tam gdzie powinien być spektakularny finał, następuje stopniowe wyciszenie kompozycji. To chyba jedno z najgorszych rozwiązań po jakie może sięgnąć realizator. Wygląda to tak jakby zespołowi zabrakło pomysłu na wykończenie więc zamiast dograć kilka dodatkowych nut, łatwiej przecież zjechać suwakiem konsoli w dół i po sprawie. To jednak tylko taki drobny mankament, który nie powinien nam zbytnio zepsuć radości ze słuchania tego albumu. 

"Sugar Island" to bardzo udane wydawnictwo, które jednak pozostaje w cieniu swego młodszego brata. Rolą "Czarnych słońc" jest nie tylko przypominanie, ale i przywracanie należnego statusu płytom, które to popadły w zapomnienie w zbiorowej świadomości słuchaczy. Mniemam, że ten album dostarczy Wam wielu niesamowitych wrażeń, a być może sprawi, że nazwa grupy już na stałe zagości na orbicie Waszych zainteresowań. "Sugar Island" choć ma już na karku prawie trzydzieści pięć lat, wcale nie brzmi anachronicznie. Owszem, jest to muzyczny zapis lat osiemdziesiątych, które to mamy już dawno za sobą, jednakże ich echa powracają do nas co jakiś czas. Nie ma znaczenia czy powodem takiego stanu rzeczy jest fala nostalgii czy też odkrycia tej muzyki przez nowe pokolenia. Najważniejsze, że wciąż są ludzie, którzy chcą tego słuchać.

Jakub Karczyński

ODBITY BLASK

Dawno już nie miałem tak dobrej passy jeśli chodzi o wyszukiwanie interesujących płyt. Zaczęło się od Red Lorry Yellow Lorry "Blow" (1989), następnie udało mi się ustrzelić Reegs "Return Of The Sea Monkeys" (1991), a wczoraj zakupiłem album Cassandra Complex "Theomania" (1988). Wszystko w dość rozsądnych cenach jak na płyty z tej kategorii wagowej. Bywają także i takie wydawnictwa, które kupuję niemal za bezcen. Za przykład niech posłuży David J i jego album "Urban Urbane" (1992), który to kosztował mnie mniej więcej tyle co paczka papierosów. Nie było się więc zbytnio nad czym zastanawiać zważywszy, że nie jest to zbyt powszechna płyta na rodzimych portalach aukcyjnych. Dorobek Davida J choć liczebniejszy, nie zdołał przyćmić albumów jego macierzystej formacji jaką jest Bauhaus. Podejrzewam, że spora część fanów nawet nie zagłębiła się w solowe płyty Davida J bo przecież kogo interesują dokonania instrumentalistów. Wszak liczy się zespół i jego frontman. Osobiście uważam, że takie podejście jest nie tylko krzywdzące, ale i z gruntu fałszywe. Dlaczego właściwie mamy uważać ich za mniej zdolnych twórców? Przecież niejednokrotnie to oni tworzą podwaliny pod sukces zespołu komponując utwory, które uwielbiamy. Niestety tak to już bywa, że blask opromienia zazwyczaj wyłącznie frontmana, a reszta zespołu musi zadowolić się blaskiem odbitym. Warto jednak wznieść się ponad te niezrozumiałe uprzedzenia i prześledzić solowe ścieżki kariery pozostałych muzyków by przekonać się czy i to ziarno wydało obfity plon. Ja już pierwszy krok wykonałem i po zapoznaniu się z płytą "Urban Urbane" nie mam wątpliwości, że na tym jednym albumie ta przygoda z pewnością się nie zakończy. Dyskografia Davida J jest na tyle obszerna, że raczej nikt nie powinien narzekać na brak muzyki. Czy ilość przekłada się na jakość? Tego jeszcze nie wiem bowiem niniejszy album Davida J jest pierwszym jaki zagościł w mej płytotece, ale jak sądzę nie ostatnim. Dorobek jego macierzystej formacji mam już dość gruntownie przerobiony, tak samo jak solowe wydawnictwa Petera Murphy czas więc dać dojść do głosu pozostałym muzykom. Najwyższa pora rozproszyć tę gęstą mgłę jaka otacza ich dorobek artystyczny. Zajrzyjmy więc za jej kurtynę by odkryć ich muzyczne fascynacje oraz sprawdzić co tak naprawdę im w sercach gra.

The Invicible Spirit "Saveheads" to z kolei odkrycie, które zawdzięczam mojemu znajomemu. Podsyłamy sobie od czasu do czasu rekomendacje albumów z naszych płytotek otwierając tym samym nowe muzyczne drogi. Często owocuje to kolejnymi nabytkami płytowymi. Tak też było i w tym przypadku. Co prawda bazową rekomendacją był debiutancki album The Invicible Spirit, ale na rodzimym portalu aukcyjnym znalazłem wyłącznie "Saveheads". Szybki odsłuch i już wiedziałem, że będzie to strzał w dziesiątkę. Dźwięki wykreowane przez ten niemiecki zespół powinny szczególnie zainteresować fanów takich grup jak Camouflage, Mesh czy De/Vision. Kto jak kto, ale Niemcy znają się na muzyce elektronicznej jak mało kto, o czym zaświadcza także i ta płyta. Polecam zatopić w tym swoje zęby. Naprawdę warto.

Jakub Karczyński

MIŁOŚĆ FIZYCZNA

Ubiegły rok był pierwszym rokiem od siedemnastu lat, gdy sprzedaż płyt CD w USA zanotowała wzrost względem roku 2020. Co prawda był to wzrost symboliczny bo wyrażający się w liczbie 1,1% , ale i tak cieszy. Ogromna w tym zasługa Adele oraz Taylor Swift, którym należy się głęboki pokłon. Pierwsza z nich zanotowała sprzedaż rzędu 898 tysięcy, a panna Swift była niewiele gorsza bo pochwalić się może liczbą przekraczającą 700 tysięcy egzemplarzy. Przypominam, że to dane tylko z rynku amerykańskiego. Niestety moi muzyczni bohaterowie nie mogą poszczycić się takimi wynikami, ale za to ich muzyka wynagradza mi to w dwójnasób. 

W ostatnim czasie moja kolekcja płyt wzbogaciła się o takie nabytki jak choćby Red Lorry Yellow Lorry "Blow" (1989), SO "Horseshoe In The Glow" (1988), Opposition "Hope" (2021) [w drodze], Opposition "Blue Alice Blue" (1990/2021), The Invicible Spirit "Saveheads" (1991) [w drodze], Hedone "Playboy" (2005) oraz Hedone "2020" (2020). W realizacji jest jeszcze płyta Reegs "Return Of The Sea Monkeys" (1991), ale póki co jestem ostrożny z odtrąbieniem sukcesu bowiem już raz zakupiłem ten album by po pewnym czasie otrzymać informację od sprzedawcy, że jednak nie mają go na stanie. Mam nadzieję, że tym razem historia znajdzie swój szczęśliwy finał. Płyta to o tyle cenna, że ostatnie jej wznowienie ukazało się w 2002 roku i jakoś nie zanosi się na kolejną reedycję. Grupę tworzyli byli członkowie The Chameleons więc sami rozumiecie, że musiałem ją mieć w swej kolekcji. Poza tym takie albumy cieszą najbardziej. Nie nowości, które można bez problemu kupić w pierwszym lepszym sklepie lecz właśnie te płyty, które poznikały już z rynku i za którymi trzeba się nieco nabiegać. Radują mnie też różnego rodzaju ślady odnoszące się do czasu lub miejsca, w którym to dana płyta została zakupiona. I tak, na płycie Luxuria "Beast Box" (1990) mam cenówkę 280 000 zł, które to w latach dziewięćdziesiątych wybijano na ręcznych metkownicach. Tak, kiedyś byliśmy milionerami. Z kolei album Bazooka Joe "Virtual World" dumnie dzierży naklejkę niemieckiego sklepu World Of Music, gdzie można było go kupić za kwotę 32.95 DM. Mam też bodajże ze trzy płyty z naklejkami "promotional copy only". Jedną z nich jest debiutancka płyta Suicide wzbogacona o drugi dysk z koncertem w CBGB'S z 1978 roku. Wydana jak na egzemplarz promocyjny bardzo starannie. Okładka nadrukowana na plastikowe pudełko robi niesamowite wrażenie. Dziś już chyba nikt nie wysyła promówek w formie płyt CD do radiostacji. Czasy mamy takie, że wszystko zostało sprowadzone do plików.  Trochę szkoda, ale wytwórniom to pewnie na rękę bo nie muszą ponosić w związku z tym żadnych kosztów. W radiu wrzucą to na dysk, ustawią playlistę i tak to się kręci. No może nie do końca. Kręciły to się płyty, a pliki po prostu są. Nie kończmy jednak tak pesymistycznie bo skoro rynek amerykański dał jasny sygnał w sprawie płyt CD to może i reszta świata weźmie z nich przykład. Wszak obcowanie z fizycznym nośnikiem niesie ze sobą mnóstwo przyjemności. Kto tego zasmakował ten wie. Ja zdania nie zmieniam i wciąż będę namawiał by kupować płyty, wspierać artystów i rozbudzać w sobie żyłkę kolekcjonera. Żyjemy przecież tylko raz więc dlaczego mamy rezygnować z tych małych, ale jakże pięknych doznań i przyjemności.

Jakub Karczyński

WALKA O OGIEŃ

W ostatnim czasie znów sprawdziło się stare powiedzenie kolekcjonerów płyt brzmiące tak: "Spieszcie się kupować płyty, tak szybko drożeją". Gdy przed laty na półkach Empiku można było nabyć album The Wolfgang Press "The Burden Of Mules" (1983) za około 60 zł, nie byłem akurat na etapie fascynacji tą grupą. Muzyka wydawała mi się nieprzystępna i w ogóle nie sądziłem, że kiedyś będę chciał ją mieć na swoich półkach. Lata mijają, a ja pluję sobie w brodę, że też wtedy nie kupiłem tej płyty. Dziś chcąc wejść w jej posiadanie trzeba mieć nie tylko szczęście, ale i przygotować się, że licytacja może być bardzo zacięta. Doświadczyłem tego na własnej skórze, gdy próbowałem stać się właścicielem tego albumu. Już sam fakt, że aukcja była obserwowana przez dziesięć osób, dawało pewne wyobrażenie na temat tego jak to się wszystko może potoczyć. Przemyślałem więc strategię licytacji sądząc, że kwota 120 zł załatwi sprawę. Dodałem w razie czego pewien bufor w postaci 40 zł i czekałem na rozwój wypadków. Do ostatniego dnia licytacji cena utrzymywała się w okolicach 80 zł, ale to co zadziało się w ostatnich sekundach aukcji to była prawdziwa walka o ogień. Niestety nie dane mi było cieszyć się z wygranej licytacji bowiem aukcja zakończyła się na kwocie 168,50 zł. Widać komuś bardziej zależało na tym albumie skoro był gotów zapłacić takie pieniądze. Nie pozostaje mi nic innego jak pogratulować zakupu i mieć nadzieję, że i mnie może kiedyś uda się wejść w jego posiadanie. Niech zatem płyta dobrze służy nowemu właścicielowi, a muzyka raduje tak ucho jak i serce. Jeszcze raz przyjmij zatem moje gratulacje. Kimkolwiek jesteś.

Jakub Karczyński

BAUHAUS UNDEAD

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

 Oto książka, która nie dawała mi spać. Nękała samą świadomością swego istnienia a na dodatek rozpalała wyobraźnie do czerwoności bowiem jej zawartość pozostawała w dużej mierze tajemnicą. Do tego wszystkiego dochodziła jeszcze cena, która także miała swoją konkretną wagę. Wszystkie te aspekty złożyły się na to, że od pewnego czasu chodziłem jak struty myśląc co tu zrobić, aby wejść w posiadanie tej pozycji. Przejrzałem zawartość swojej biblioteczki oraz płytoteki i wytypowałem kilka rzeczy, z którymi gotów byłem się rozstać bez żalu. Traf chciał, że pozycje z domowego księgozbioru okazały się na tyle wartościowe, że właściwie sfinansowały mi niemal w stu procentach album "Bauhaus Undead". Można więc powiedzieć, że książki ufundowały książkę. Album o grupie Bauhaus to 400 stronicowa kniga pełna fotografii, rękopisów, historii i wspomnień przygotowana przez jednego z członków zespołu. Kevin Haskins bo o nim mowa w Bauhausie odpowiadał za instrumenty perkusyjne. Znęcał się też nad talerzami w takich grupach jak Love And Rockets, Tones On Tail i kilku innych pomniejszych projektach. Sam nie zdecydował się na karierę solową, ale szczęśliwie dla nas podjął się próby udokumentowania historii zespołu, który przyniósł mu największą rozpoznawalność. "Bauhaus Undead" to rzecz z gatunku "must have" jeśli interesujesz się nie tylko dokonaniami grupy, ale i muzyką z tego gatunku. Album zawiera wiele unikatowych fotografii, które obrazują Bauhaus zarówno podczas koncertów, pracy w studio jak i w sferze nieco bardziej prywatnej. Wszystko to wydane jest w bardzo estetycznej formie i jak przystało na sztukę z dbałością o każdy choćby najmniejszy detal. Zobaczcie zresztą sami.

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

Kevin Haskins "Bauhaus Undead"

 

Jakub Karczyński

 

PS Jako ciekawostkę dodam, że na ostatniej stronie mam odciski palców. Ciekawe, być może należą do samego Kevina, a może po prostu to ślady nieostrożnego drukarza. Na swój własny użytek przyjmuję jednak wariant pierwszy.

KARUZELA DOBRYCH MYŚLI

W związku ze świętami Bożego Narodzenia chciałbym życzyć Wam Drodzy Czytelnicy, abyście te nadchodzące dni spędzili w gronie najbliższych ludzi, w oczach których dojrzycie jedynie życzliwość. Niech to co złe zostanie za nami, a kręte drogi naszych rodzinnych relacji (jeśli takowe macie) niechaj znów staną się proste. Życzmy sobie także, aby świat znów wskoczył na właściwe tory tak w kwestii pandemii jak i polityki. Nie zawracajmy sobie jednak nią głowy przy świątecznym stole, bo przecież jest tyle ważniejszych spraw i ciekawszych tematów do poruszenia. Posłuchajmy pięknej muzyki, nie tylko tej świątecznej, ale też tej zwyczajnej, w której również zawiera się sporo magii.

Mam nadzieję, że słowa te zastają Was w dobrym zdrowiu. Liczę na to, że będzie ono Wam dopisywać także i w przyszłym roku. Dbajcie o siebie oraz swych najbliższych i miejcie w głowach tylko piękne myśli. Nie zapominajcie także o uśmiechu bo czasem drobny gest może odmienić komuś dzień. Wesołych Świąt.

Jakub Karczyński