NA PIRACKICH WODACH

W przestrzeni największego rodzimego portalu aukcyjnego jestem od jakiś dziesięciu lat. Kupuję tam w przeważającej większości płyty. Za jego pośrednictwem wzbogaciłem swoją płytotekę o wiele wyjątkowych i unikatowych pozycji, stąd też złego słowa nie dam powiedzieć na jego zasoby. Co do samej obsługi, też nie mam uwag. Przynajmniej przez te dziesięć lat nie miałem większych problemów bo i sytuacji, w których musiałbym korzystać z ich pomocy było tyle co palców u ręki ślepego drwala. Niemniej co jakiś czas docierały do mnie informacje, że w tej przestrzeni można natknąć się na wielu nieuczciwych sprzedawców co to wysyłają cegły zamiast telefonów. Jako że telefony nie są w polu moich zainteresowań, to tylko kwestią czasu było natknięcie się na podobnych gagatków, którzy próbują zarobić na życie, oferując rzekomo oryginalne płyty. Pierwszą taką sytuację miałem przed dobrych kilku laty z albumem Budgie "Deliver Us From Evil" (1982). Gdy tylko wziąłem go do ręki czułem, że coś jest z nim nie tak. Zacząłem szukać zdjęć w Internecie, porównywać, zasięgać opinii znajomych by upewnić się, że mój nos nie jest czasem przewrażliwiony. Nie był. To co otrzymałem w przesyłce od pewnej pani, był to ewidentny pirat, podróba wykonana dobrze, ale nie idealnie. Dla mniej wprawnego oka taka płyta mogłaby przejść pozytywnie kontrolę jakości, ale nie ze mną takie numery. Człowiek ma w domu trochę tych płyt więc doskonale wie jaki papier jest używany do druku okładek, jak powinna wyglądać czcionka, no i przede wszystkim wie czym jest IFPI oraz wie, że cyferki na płycie i okładkach muszą się zgadzać. Niestety wielu sprzedawców nie zamieszcza oryginalnych zdjęć sprzedawanych przedmiotów więc nie ma jak przekonać się o tym co de facto nabywamy. Zazwyczaj kusi nas wyjątkowo atrakcyjna cena, a to niekoniecznie musi być interes życia. Jeśli płyta w sklepie kosztuje 70 zł, a w portalach aukcyjnych trzyma podobną cenę, to warto się zastanowić co jest tego powodem. Tak samo sprawa ma się z unikatami czy japońskimi wydaniami. Mnie ostatnio skusiła oferta płyty "Gra" Roberta Gawlińskiego. Cena wydawała się okazyjna, choć jak tak sobie teraz myślę to zbyt tania jak na ten album. Chyba chciałem uwierzyć w to, że sprzedający nie zna się za bardzo na wycenie płyt i chce się pozbyć zalegających mu klamotów. I żyłem sobie w tym stanie do czasu, aż wyjąłem przesyłkę ze skrzynki i zajrzałem do jej wnętrza. Nos niebezpiecznie mnie zaswędział więc zacząłem bacznie przyglądać się temu wydawnictwu. Pierwszym podejrzanym była poligrafia, jakaś taka przyciemniona i z kolorystyką nie do końca wpisującą się paletę barw okładki jaką znałem. Poza tym napisy na niej były lekko zamazane. Im drobniejsze tym gorzej wyglądały. Logo gazety patronującej wydaniu też jakieś podejrzanej barwy, no i papier na jakim to wydano nie wzbudzał mojego zaufania. Pierwszy rzut oka na płytę przekonał mnie, że okładki może jakieś lewe, ale płyta to chyba oryginalna, bo faktycznie wyglądała całkiem przyzwoicie. Porównałem sobie więc numery wdrukowane na książeczce z tymi z płyty. Wszystko szło dobrze do czasu gdy dotarłem do ostatnich cyfr, które nie mogły dojść ze sobą do porozumienia. To był pierwszy sygnał, że chyba ktoś tu próbuje zrobić ze mnie jelenia. Wczytałem się więc jeszcze dla pewności w informacje o prawie autorskim jakie wytłoczono na krążku i omal nie spadłem z krzesła. Czegoś takiego to jeszcze w swej karierze nie widziałem. W tekście, aż roiło się od literówek, a brak polskich znaków przekonał mnie ostatecznie, że mam do czynienia z ewidentnym piractwem. Napisałem więc do sprzedawcy informację, dzieląc się z nim moimi przypuszczeniami. Przez dwa dni brak jakiejkolwiek odpowiedzi. Dopiero uruchomienie procedury sporu przez portal aukcyjny przyniosło spodziewany skutek. Sprzedawca zapewnia, że próbował się ze mną kontaktować telefonicznie celem wyjaśnienia sprawy. Fakt, ktoś próbował się dodzwonić, ale, że byłem w pracy to nie mogłem odebrać, a z zasady nie oddzwaniam pod nieznane numery. Sprzedający zapewniał mnie, że płyta został zakupiona  w Empiku, ale odpisałem mu, że takie tłumaczenia może sobie między bajki włożyć, bo nie trafił na byle jelenia. Wyjaśniłem mu też na czym opieram swoją opinię. Argumentem poza wszelką dyskusją są dla mnie właśnie te literówki, których brak w oryginalnym wydaniu. Sprawdziłem więc wiem jak powinno ono wyglądać. Bardzo pomocna w tym względzie jest strona "Archiwum Polskiego Rocka", która poza okładkami, oferuje też zdjęcia samych płyt jak i książeczek. Nieoceniona pomoc w takich wypadkach. Sprzedający zapewnia, że pieniądze mi zwróci, a na moje zapytanie pod jaki adres mam mu odesłać płytę, napisał, żebym zatrzymał ją sobie na pamiątkę. I to właśnie była kropka nad i. Taki sam tekst usłyszałem od pani, która sprzedała mi wcześniej piracką wersję płyty Budgie. Bo przecież gdyby to była oryginalna płyta, to czy właściciel nie chciałby jej odzyskać? Wydaje się to logiczne. Jeśli zaś ktoś handluje kawałkami bezwartościowego plastiku to machnie na niego ręką, tak jak właśnie zrobił to owy sprzedawca. Bądźcie czujni. Licho nie śpi.
  

Jakub Karczyński
 

AZTEC CAMERA - KNIFE (1984)

Za oknem piękne słońce raduje nie tylko oczy, ale i duszę. W końcu to znak, że do wiosny już coraz bliżej. W taki dzień jak dziś mam ochotę posłuchać czegoś co kojarzy mi się właśnie z tą porą roku, ale wyjątkowo nie będzie to Talk Talk. Tym razem sięgnąłem po szkocki zespół Aztec Camera, który nie wiedzieć czemu jakoś umknął mej uwadze. Odkryłem go stosunkowo niedawno i stopniowo krok po kroku zagłębiam się w ich dyskografię. Rodzima wersja Wikipedii poświęca mu dosłownie jedno zdanie. Tak, tak nie przewidzieliście się. Jedno marne zdanie. Wstyd. Z tej też przyczyny trzeba było zdmuchnąć kurz z kilku tradycyjnych encyklopedii muzycznych, aby wyczytać nieco więcej o tej grupie. Zacząłem od pozycji "Lata osiemdziesiąte" Colina Larkina, która jednak nie jest wydawnictwem idealnym bowiem zdarzyło mi się już przyłapać ją na kilku błędach. Z braku innych źródeł informacji, postanowiłem zaryzykować mając jeszcze w odwodzie dużo rzetelniejszą "Wielką rock encyklopedię" Wiesława Weissa. Do odtwarzacza zapakowałem widoczny na zdjęciu album, będący ich drugą pozycją w dyskografii i wyruszyłem w nieznane.

Wedle słów pana Larkina album "Knife" (1984) nie olśnił niczym nowym, ale czy każda kolejna płyta od razu musi być odkrywcza? Nie wystarczy, że będzie równie dobra jak poprzednia? Owszem nie za bardzo przepadam za zespołami, które grają ciągle to samo, ale przy dwóch, no może trzech podobnych płytach jestem jeszcze w stanie przełknąć brak nowatorstwa czy rozwoju. Czasem próby bycia za wszelką cenę na czasie kończą się katastrofą jak w przypadku nieodżałowanej grupy Pure Reason Revolution. Z kolei pan Weiss określił niniejszą płytę jako solidną, ale trochę przyciężką i nie tak wdzięczną jak poprzednie nagrania zespołu. Przyciężką? Przyciężki to może być doom metal, a muzyka, która wypełnia album "Knife" jest zwiewna i lekka jak piórko więc trudno mi się zgodzić z Szanownym Panem Redaktorem. Być może gdy zapoznam się z ich debiutem to przyjdzie mi odszczekać te słowa, ale póki co trzymam się swojej wersji. Zresztą wszystkie skojarzenia jakie mam z tą grupą dotyczą zespołów, których twórczość mógłbym śmiało określić jako zwiewną, lekką (nie mylić z błahą) i pogodną jak letnie niebo. Aztec Camera to coś jakby zespolenie twórczości trzech grup - Talk Talk, Prefab Sprout i Spandau Ballet. Brzmi intrygująco? I tak też jest. Jeśli dodać jeszcze do tego fakt, że album wyprodukował sam Mark Knopfler to już nie sposób przejść obok niego obojętnie. Muzyka Aztec Camera ma w sobie taką naturalną bezpretensjonalność, lekkość i styl. Słucha się tego jednym tchem i to nie tylko z uwagi na fakt, że album trwa niespełna czterdzieści minut. Nie sposób się nim znudzić bo dźwięki wypływające z głośników pomimo że melodyjne i na swój sposób przebojowe, nie mają w sobie nic z jednorazowości obecnych przebojów. Mnie w pierwszym podejściu najbardziej urzekło nośne Still On Fire oraz nieco karaibski All I Need Is Everything. Co ciekawe, oba nagrania zostały wytypowane na single promujące niniejsze wydawnictwo. Wybór jak najbardziej słuszny i godny pochwały. Następnie odkryłem uroki takich nagrań jak The Back Door To Heaven oraz doceniłem zadumany charakter Backwards And Forwards. Z nagrań osnutych mgiełką melancholii największe wrażenie zrobił jednak na mnie Knife, dziewięciominutowy kolos wieńczący album i pozostawiający słuchacza w takim miłym zawieszeniu. Jest więc czas by przetrawić wszystko to z czym przed momentem mieliśmy do czynienia. Sporo tu do odkrywania stąd też polecam ten album cierpliwemu odbiorcy choć i niecierpliwy powinien również się w nim rozsmakować.

Czas spędzony w towarzystwie grupy Aztec Camera z pewnością nie jest czasem straconym. Muzyka świetnie dopełnia piękne, słoneczne dni i dobrze nastraja mentalnie na resztę dnia. I choć nie jest to płyta, przy której uginają się kolana, to i tak warto się z nią zapoznać choćby po to by przypomnieć sobie co to znaczy szlachetny pop. Poza tym jak powszechnie wiadomo w miłym towarzystwie czas szybciej i przyjemniej płynie. O wartości tego albumu niech zaświadczy też fakt, że po jego gruntownej eksploatacji, nabrałem chęci na kontynuację tej podróży tyle, że w towarzystwie innych albumów grupy. W drodze są więc już trzy inne wydawnictwa, które wkrótce wzbogacą nie tylko moją kolekcję, ale mniemam, że i życie. Czego się nie robi, aby tylko wyruszyć w kolejną ekscytującą podróż w poszukiwaniu fragmentów swojej duszy.

Jakub Karczyński

ŚWIATŁA CORAZ MNIEJ

To będzie trudny rok dla "Czarnych słońc", których blask może być ledwo zauważalny. Postaram się jednak by żar, który od nich bije nie wygasł tak zupełnie. Wszystkiemu winien jest permanentny brak czasu, przez co bardzo trudno jest mi nie tylko sporządzać kolejne wpisy, ale i znaleźć chwilę na posłuchanie muzyki. Staram się więc wyłapywać wszystkie dogodne momenty by podtrzymywać ten żar. Być może wpisy będą krótsze, bardziej zwarte, ale dzięki temu uda się zachować dotychczasowe tempo. Czas pokaże.

Mniejsza aktywność na blogu nie oznacza, że przestałem trzymać rękę na muzycznym pulsie. Wciąż wynajduję ciekawe okazje i nabywam interesującą mnie muzykę. Przykładowo w ostatnim czasie dotarła do mnie paczka z antykwariatu muzycznego, wewnątrz której znajdowały się takie albumy jak choćby mind.in.a.box "Cross Roads" (2007), London After Midnight "Psycho Magnet" (1996), London After Midnight "Violent Acts Of Beauty" (2007) oraz The Cruxshadows "Wishfire" (2002). Mam nadzieję w niedalekiej przyszłości zapoznać się z ich zawartością i kto wie, być może napisać nawet jakąś recenzję. Antykwariaty to nie jedyne miejsca, w których szukam muzyki. Jak dobrze wiecie nabywam ją też w sklepach stacjonarnych, ale zdarza się też, że i na koncertach. Taka sytuacja zdarzyła się w ostatnim czasie nawet dwukrotnie.

Najpierw obejrzałem legendę naszej mrocznej sceny, zespół Made In Poland, który tylko utwierdził mnie w przekonaniu o swojej wielkości. Niecierpliwie więc czekam na ich nową płytę bowiem od wydania poprzedniej minęło już dostatecznie dużo czasu. Cieszy fakt, że wciąż są aktywni i nie chcą żyć wyłącznie z odcinania kuponów od swej dawnej sławy. Dzięki temu mamy szansę doczekać się kolejnego albumu, sygnowanego nazwą Made In Poland. Ich występ poprzedził koncert młodej, ale jakże interesującej grupy Lastryko. Byłem pod wrażeniem nie tylko ich umiejętności, ale i muzyki jaką tworzą. Stąd też nie trzeba było mnie specjalnie zachęcać do nabycia ich płyty, wszak trzeba wspierać młodych, interesujących twórców. Docenić należy też fakt, że w dobie wszechobecnego streamingu chce im się  jeszcze wydawać swoją muzykę w formie fizycznych nośników. Chylę przed nimi czoła.

Drugim koncertem na jakim dane mi było się pojawić to występ Drab Majesty. Widziałem ich już w akcji, o czym wspominałem na łamach "Czarnych słońc", ale nie mogłem przepuścić okazji by jeszcze raz zanurzyć się w tym dziwnym, mrocznym świecie. Poza tym była to doskonała okazja do uzupełnienia ich dyskografii jak i poszerzenia horyzontów muzycznych o twórczość Kaelan Mikla poprzedzających ich występ. Do dziś wzdrygam się na myśl o występie tych trzech dziewczyn bowiem muzyka jaką zaprezentowały była iście przerażająca i jeżąca włosy na ciele. Krzyk wokalistki niczym z najgorszych koszmarów. Sądząc po reakcji sporej części publiczności ich występ został przyjęty entuzjastycznie jednak na mnie nie zrobił, aż takiego wrażenia. Nie to, żeby był zły, ale obracam się w nieco innych odcieniach mroku. Z tej też przyczyny przyjąłem występ Drab Majesty z niezwykłym entuzjazmem choć zespół kazał dość długo na siebie czekać. Na szczęście zaprezentowali się równie wspaniale jak pół roku wcześniej grając ten swój syntezatorowy gotyk zanurzony w latach osiemdziesiątych z pełnym zaangażowaniem i przy szczelnie wypełnionej sali. Cieszy tak liczna frekwencja, widać jest zapotrzebowanie na tego typu dźwięki. I bardzo dobrze, bo przecież muzyka to nie tylko dźwięki mainstreamu lecz także całe spektrum brzmień upchniętych w ciasnych piwnicach undergroundu. Tylko od nas przecież zależy czym zaspokoimy swój muzyczny głód.

A jaka przyszłość przed "Czarnymi słońcami"? Póki co niepewna. Mam jednak nadzieję, że w dalszym ciągu będę mógł dzielić się z Wami swoimi odkryciami i pasją do muzyki, serca przecież do niej nie straciłem. Mało tego, wciąż mam w sobie pasję jaka towarzyszyła mi w dniu zakładania tego bloga więc nie sądzę, abym tak łatwo dał za wygraną. Poza tym mam jeszcze mnóstwo płyt, które chciałbym Wam zaprezentować i być może zainspirować Was do posłuchania tego czy innego albumu/wykonawcy. Wszak świat muzyki jest przebogaty, a tylko wychodząc poza swoją strefę komfortu jesteśmy w stanie dotrzeć do miejsc, do których być może nigdy sami byśmy nie dotarli. Stawiajmy więc śmiało kolejne kroki, choćby światła wokół było coraz mniej.

Jakub Karczyński

THE CHURCH - MAN WOMAN LIFE DEATH INFINITY (2017)

Dziś na niebie księżycowy rogal ledwie widoczny, ale dobrze wiedzieć, że jest na swoim miejscu. Muzyka rozbrzmiewająca w zaciszu czterech ścian też iście księżycowa. Nowy album The Church wiruje w odtwarzaczu, aż miło. Znów trzeba było się nagimnastykować z jego zakupem, ale o tym już przecież pisałem. Nie ma sensu więc dublować wątków. Dobrze, że w końcu dotarł, dzięki czemu mogę na bieżąco zgłębiać dokonania tej australijskiej formacji. Gdyby ktoś zapytał mnie cóż takiego gra ten zespół, to byłbym w nie lada kłopocie bo przecież lawirują oni między psycholedią, dream popem a alternatywnym rockiem (cokolwiek znaczy dziś ten termin). Z pewnością jednak sporo w tej muzyce oniryczności tak charakterystycznej dla dream popu.

Nowa muzyka The Church podąża właśnie tymi śladami, oplatając słuchacza muzycznymi nićmi niczym pająk swą ofiarę. Jednak pierwsze wrażenie nie napawa zbytnim optymizmem. Największą bolączką tej płyty jak mi się wydawało, była zbyt mała ilość interesujących melodii. Cóż mi po takiej płycie, która ulotni się z pamięci niczym kamfora? Już poprzedni album podobał mi się połowicznie więc liczyłem, że nowe dźwięki zatrą jakoś tamto nie najlepsze wrażenie. Pierwszy singiel Another Century przyjąłem bez większego entuzjazmu, ot piosenka jakich wiele. Liczyłem, że utonie ona w zalewie dużo lepszych utworów. W jednym ze starszych postów, pisałem o swoich obawach względem tego albumu, po wysłuchaniu owego singla. Zastanawiałem się czy aby ten średnio nośny utwór, nie jest czasem najlepszą pozycją tejże płyty. Dziś po zapoznaniu się z "Man Woman Life Death Infinity" mam już pewność proroczego wymiaru mych słów. I można by na tym właściwie zakończyć tę recenzję lecz pewne poczucie niesprawiedliwości nie pozwala mi tak zupełnie zmieszać tej płyty z błotem. Zacznijmy więc od początku. Album ma bardzo przyjemny, jednorodny klimat i gdybym miał go do czego przyrównać to byłoby to dryfowanie w bezmiarze kosmosu rozświetlonego kolorowymi wybuchami gwiazd. Jeśli kiedyś dane mi będzie znaleźć się w tego typu okolicznościach, to właśnie ten niespieszny album chciałbym mieć wtedy w swoich uszach. Wróćmy jednak na ziemię. Nowe dzieło The Church można dość łatwo zignorować, potraktować jak nudnawy rozdział w historii tej grupy dopóki nie poświęcimy mu tyle uwagi ile na to zasługuje. To bardzo intymna muzyka, którą najlepiej kontemplować przy świetle księżyca bowiem dopiero wtedy odsłania swe prawdziwe walory. To co w pierwszym odruchu zdawało się nudne (Another Century), teraz zalśniło nowym blaskiem. Może nie wszystkie nagrania wbijają w fotel, ale i tak nie zmienia to faktu, że tej płyty naprawdę dobrze się słucha. Okazuje się, że i bez radiowych hitów, można stworzyć coś do czego przyjemnie będzie powrócić za jakiś czas. Niebagatelną rolę odgrywa tu nastrój a i sama muzyka ma wymiar niemal terapeutyczny. Jeśli ktoś szuka szybkiej i łatwej rozrywki tu takowej nie znajdzie. Niemal wszystkie kompozycje tworzą taki jednolity konglomerat i nic tu nie wystaje ani za bardzo do góry ani też w dół. Wyjątkiem są dwa utwory stanowiące albumową klamrę. Another Century i Dark Waltz, które w mojej opinii są najważniejszymi fragmentami tej płyty. Tak piękne, że aż nie sposób się od nich uwolnić. Wraz z wybrzmieniem ostatnich taktów, mam ochotę zacząć słuchać tego albumu od nowa. I choć wiem, że już nic piękniejszego tam nie znajdę to i tak chętnie wyruszam w tę podróż kolejny raz. Dlaczego? Bo jest tam coś co intryguje, jakaś tajemnica do odkrycia, no i ten niepowtarzalny, ciepły głos Kilbeya, który doskonale koresponduje z tą marzycielską muzyką. Cieszy mnie również fakt, że grupa tym razem postanowiła wydatnie skrócić album, bo jak to mówią co za dużo to niezdrowo. Poprzedni był zdecydowanie za długi, ten wydaje się być skrojony na wymiar percepcji współczesnego człowieka. Dzięki temu nie czujemy się przytłoczeni nadmiarem materiału. Kiedyś lubiłem długie albumy teraz nauczyłem się cenić minimalnizm. Jak to mówią, czasem lepiej powiedzieć jedno słowo za mało, niż jedno za dużo.

"Man Woman Life Death Infinity" to z pewnością nie najlepsza płyta w dyskografii tego zespołu, ale trudno odmówić jej swoistego uroku. Co prawda nie ma co się łudzić, że odniesie ona sukces na miarę albumu "Starfish" (1988) bo to ani nie ten czas, ani nie ta muzyka. Niemniej cieszy mnie, że The Church wciąż mają dostatecznie dużo energii i pomysłów, aby tworzyć nowe albumy i zapisywać kolejne karty swojej historii. I tylko żal, że ich siła oddziaływania jak i grono odbiorców jest już coraz mniejsze. Taka to już niestety kolej rzeczy jednak jak mawia Robert Smith (The Cure), czasem mniej znaczy więcej. I chyba tak też jest w tym wypadku.

Jakub Karczyński

TOP 10 - 2017

Nie ma już co zwlekać. Czas definitywnie zamknąć rok 2017 i oddać się kontemplacji innych albumów, których nazbierało się na przestrzeni czasu. Jaki był więc ten minony rok? Patrząc po liście płyt jakie wynotowałem ze swego zeszytu to chyba nie był on taki najgorszy.  Powiem więcej był całkiem dobry i obfitował w kilka zaskoczeń tzw. postrzałów w serce. Niestety nie brakowało też rozczarowań wśród, których prym wiedli Roger Waters, Eloy czy Deep Purple. Jak widać stara gwardia nie zawsze staje na wysokości zadania, ale też trudno od kogokolwiek wymagać by za każdym razem tworzył arcydzieło. Dla jasności, nie były to jakieś wybitnie złe czy tragiczne albumy, one po prostu nie wytrzymują konkurencji z poprzednimi dziełami tych twórców i stąd to rozczarowanie. Waters dość przynudnawy, Eloy przegadany a Purple zaledwie dobrzy. W ich przypadku jedna świetna kompozycja nie jest w stanie zamaskować wielu mielizn tego albumu. Skupmy się więc na tych najlepszych płytach, które w mojej opinii warte są tego, aby odnotować je na łamach "Czarnych słońc". Niestety w tym roku bez polskich akcentów. Szkoda, bo szczerze liczyłem na rodzime produkcje, ale niestety nie trafiłem na nic co skradłoby mą uwagę na dłużej. Co zatem przedostało się przez sito selekcyjne? Oto moja dziesiątka najlepszych płyt ubiegłego roku. Ustalenie kolejności nie było prostą sprawą, ale jakoś się udało, choć tak na sto procent to jestem pewien tylko trzech pierwszych pozycji. Pozostałe w zależności od nastroju czy dnia mogłyby pewnie zamienić się miejscami. Nie zmienia to faktu, że te dziesięć poniższych płyt podobało mi się najbardziej. Oto i one:

1. Cigarettes After Sex "Cigarettes After Sex"

To bezsprzecznie moja płyta minionego roku. Mało co tak na mnie podziałało jak album Cigarettes After Sex, który przyjemnie wskrzesił wspomienia najlepszych czasów wytwórni 4AD.Tak mógłby brzmieć ostatni album Lany Del Rey gdyby zamiast zapraszać do współpracy modnych raperów, poprosiła o pomoc członków niemodnej grupy Cocteau Twins. Zjawiskowy album do zatrzymania w sercu na lata, jeśli nie na całe życie.

2. Drab Majesty "Demonstration"

Drab Majesty zauroczyło mnie swą mroczną, tajemniczą i niesamowicie przebojową płytą do tego stopnia, że wciąż nie mogę uwierzyć w to, że nie okazała się ona tylko snem. W ogóle nastawiając ją w odtwarzaczu czuję się jakbym przechodził do innego wymiaru, do krainy tyleż fascynującej co jeżącej włosy na głowie. Doskonałe wymieszanie elementów muzyki elektronicznej z mrokiem gotyku dało tu piorunujący efekt, a przebojowy charakter niektórych kompozycji każe przypuszczać, że o Drab Majesty usłyszymy jeszcze nie raz.     

3. Slowdive "Slowdive"

Czy ich powrót kogokolwiek rozczarował? Nie sądzę bowiem dźwięki zagrane na tymże albumie są tym czego można się było po nich spodziewać. Nikt chyba nie oczekiwał rewolucji, zmian czy wytyczania nowych, muzycznych ścieżek. Te którymi nas prowadzą są wyjątkowo malownicze i piękne. Słucha się tego z zapartym tchem i tylko żal, że ta podróż trwa tylko trzy kwadranse. Dream pop z najwyższej półki.

4. Clan Of Xymox "Days Of Black"

Okładka niezbyt zachęca do zapoznania się z zawartością tegoż albumu, ale warto się przemóc bo oto Clan Of Xymox ponownie złapał wiatr w żagle. Już poprzednim albumem udowodnili, że nie mają ochoty żyć blaskami dawnej sławy lecz chcą kreować nowe muzyczne przestrzenie. I trzeba im przyznać, że wiedzą jak to zrobić, aby nie tylko nie zabrzmieć archaicznie, ale by zapisać kolejne karty swojej historii złotymi zgłoskami. I choć Clan Of Xymox może nie wzbudza już takich emocji jak w latach osiemdziesiątych to wciąż są ważną figurą na tej szachownicy.

5. Kilbey / Kennedy "Glow And Fade"

Lider australijskiej grupy The Church nie tylko znalazł czas dla swej macierzystej formacji, ale i nagrał wespół z Martinem Kennedy'm album iście kosmiczny. I bynajmniej nie chodzi mi tu tylko o okładkę jaka zdobi to wydawnictwo lecz o samą muzykę, która jest jak podkład dźwiękowy do wypraw kosmicznych. Dźwięki pełne subtelności przy których można się nie tylko rozmarzyć, ale i wyciszyć. Nie jest to bynajmniej żaden ambient lecz logiczne rozwinięcie formuły znanej z ostatnich płyt The Church. Kilbey jak zwykle w doskonałej formie wokalnej. Polecam nastawić ucha bo to naprawdę piękna płyta.

6. Gary Numan "Savage. Songs From A Broken World"

Wprowadzeniem w nowy album Gary'ego Numana była negatywna recenzja na jaką natknąłem się w jednym z portali muzycznych. Bynajmniej nie zniechęciło mnie to przed zapoznaniem się z tym albumem. Dobitnie przekonałem się, że to co dane mi było przeczytać nijak ma się do tego co dane mi było wysłuchać. Post apokaliptyczny industrial zaserwowany nam przez Gary'ego Numana pomimo swej chropowatości ma całkiem spory ładunek przebojowości, który może trafić także do serc osób niekoniecznie gustujących w tego typu dźwiękach. Całość okraszona jest świetną, selektywną i majestatyczną produkcją, która brzmi tak jak gdyby skomponowano ją z myślą o kolejnej części Mad Maxa. Duża sztuka.

7. The Jesus And Mary Chain "Damage And Joy"

Ten zespół to legenda a wiadomo jak to z legendami bywa. Niektórych lepiej nie budzić ze stanu uśpienia by czasem od pomnika nie odpadło to czy owo. Na szczęście ich powrót okazał się wart wyczekiwania. "Damage And Joy" zawiera w sobie wszystko to za co kochamy ten zespół, a brzmi tak jakby prawie dwudziestoletnia przerwa wydawnicza nigdy nie nastąpiła. Młodsi słuchacze w końcu będą mogli się przekonać na kim wzorowali się Black Rebel Motorcycle Club na swych dwóch pierwszych albumach.

8. Greta Van Fleet "From The Fires"

Tak brzmiałoby obecnie Led Zeppelin gdyby Robert Plant znalazł eliksir młodości. Najlepsza replika Led Zeppelin jaką dane mi było poznać. I co z tego, że wszystko to już żeśmy słyszeli. Przecież według zasady inżyniera Mamonia najbardziej podobają nam się te piosenki, które już żeśmy raz słyszeli. Kopia nie kopia najważniejsze, że tnie jak żyletka. Ciekawe co pokażą na pełnoprawnym i pełnowymiarowym debiucie.

9. The Night Flight Orchestra "Amber Galactic"

To niebywałe jak niektórzy doskonale potrafią odnaleźć się w retro stylistyce lat 70/80 i przy tym nie brzmieć jak blade kopie swych mistrzów. Metale z Soilwork i Arch Enemy grają muzykę przy której ich ojcowie wprawiali swoje piękne, długie włosy w dziki, diabelski taniec. Włosy już dawno im wyszły, ale dobrej muzyki czas się na szczęście nie ima.

10. Soror Dolorosa "Apollo"

Trzeci album Soror Dolorosa okazuje się być też ich najbardziej ambitnym dziełem nie pozbawionym wszakże pewnych mankamentów. Grupa wciąż udanie omija największe pułapki gotyckiej sceny stroniąc od nadęcia, pretensjonalności czy nachalnego kopiowania muzycznych patentów swych idoli. Szkoda tylko, że nie pokusili się o nieco bardziej przebojowe kompozycje, które mogłyby stać się takim nowym gotyckim kanonem. Na szczęście wszystko jeszcze przed nimi. Podążając swoją drogą mają spore szanse na to by stać się jednym z najważniejszych zespołów tejże sceny.

RZUTEM NA TAŚMĘ czyli lucky looser

W tej kategorii umieszczam płytę, która nie miała szczęścia dostać się do pierwszej dziesiątki, a żal ją pominąć w podsumowaniu.

Flaming Lips "Oczy Mlody"

Pominięcie tego albumu byłoby z mojej strony zbrodnią. Biję się nawet z myślami czy nie powinien on znaleźć się wśród najlepszej dziesiątki. Tylko czyim kosztem? Ostatecznie postanowiłem umieścić go kategorii lucky looser. Muzyka jaką zaproponowali Flaming Lips jest urzekająco piękna (zwłaszcza w początkowej i środkowej fazie albumu), wręcz marzycielska i co ważne z polskimi odnośnikami w tytułach kilku piosenek. Słucha się tego z zapartym tchem, a kres tej podróży smuci niemal tak bardzo jak wypuszczenie z ręki balonika z helem czy upadek lizaka w piach. Muzyka dla dużych chłopców i nie mniejszych dziewczynek, którzy wciąż nie uśmiercili w sobie dziecięcej wrażliwości.


Czas już zamknąć te wrota wszak na horyzoncie majaczą już nowe płyty sygnowane datą 2018. Jak widać w tej branży nie ma czasu na odpoczynek, co chwilę coś powstaje, coś się rodzi, a czasu niestety nie przybywa. Mam nadzieję, że ten nowy rok będzie obfitował nie tylko w piękne płyty, ale też w jak najmniej smutnych informacji. Niestety zaczął się od śmierci Dolores O'Riordan z grupy The Cranberries, a to kiepski prognostyk na pozostałych jedenaście miesięcy. Bądźmy jednak dobrej myśli bo cóż innego nam pozostaje. Śmiało spoglądajmy w przyszłość i liczmy na to, że tym razem los zapisany w gwiazdach będzie pomyślniejszy.

Jakub Karczyński 

DEPECHE MODE - SPIRIT (2017)

Każda premiera nowego wydawnictwa Depeche Mode wprowadza jakieś takie niezdrowe pobudzenie wśród dziennikarzy czy to odbiorców ich muzyki. Poniekąd jestem w stanie to zrozumieć, w końcu solidnie zapracowali na swój sukces oraz miejsce w jakim się znajdują. Logo Depeche Mode jest dziś rozpoznawalne nie tylko przez fanów grupy, ale i osoby, które z muzyką mają kontakt raczej marginalny. Ktoż nie słyszał Enjoy The Silence niechaj pierwszy rzuci kamień. Ogromny sukces albumu "Violator" (1990) właściwie ustawił im karierę na kolejne lata, choć bez wytężonej pracy mógłby rozmienić się on na drobne. Nawet mniej udane płyty w rodzaju "Exiter" (2001) nie były w stanie zachwiać karierą grupy. Po tylu latach działalności właściwie mogą już robić to co chcą, bez oglądania się na kogokolwiek. I tak też czynią. Od premiery płyty "Spirit" minęło już sporo czasu, każdy zdążył już wyrazić o nim swoją opinię czy to w prasie, w radiu czy też internecie. Mnie się nie spieszyło. Czekałem, aż opadnie cały ten kurz by na spokojnie dorzucić swoje trzy grosze. Oto i one.

Grosz pierwszy. Single. Na początek może słówko wyjaśnienia. Nigdy nie byłem jakimś zagorzałm fanem Depeche Mode, co nie znaczy, że ich nie lubiłem. Śledziłem dość pilnie kolejne wydawnictwa, słuchając ich z większym ("Playing The Angel" [2005]) lub mniejszym ("Delta Machine" [2013]) przejęciem. Kiedy pojawiła się informacja o nowym albumie grupy nie popadłem w jakąś nadmierną ekscytację. Można by powiedzieć, że przyjąłem ją z obojętnością, nie licząc na specjalnie porywający album. Pierwszy singiel wytypowany do promocji był tyleż sympatyczny co przeciętny. Gdzie mu tam do Precious czy do wspomnianego Enjoy The Silence, a jednak z czasem jakoś polubiłem Where's The Revolution. Jednak to nie single tworzą album, ale to co poutykane jest pomiędzy nimi. To już nie te czasy, że album składa się niemal z samych singli (vide "Thriller" (1982) Michaela Jacksona, gdzie wszystkie siedem piosenek trafiło do promocji albumu).  Z albumu "Spirit" wykrojono trzy single (Where's The Revolution, Going Backwards, Cover Me), choć tak na dobrą sprawę potencjał komercyjny miał w sobie wyłącznie ten pierwszy. Nie znaczy to wcale, że były to złe kompozycje, one po prostu średnio nadawały się na radiowe anteny. Zbyt ambitne jak na ucho masowego odbiorcy.

Grosz drugi. Poprzedni album.  Gdy ukazywał się "Delta Machine" jakoś nie potrafiłem zrozumieć tego wszechobecnego entuzjazmu wylewającego się z prasy, internetu jak i ust wielu fanów. Wszystkie te zachwyty budziły we mnie zdumienie i nijak nie zmieniały mojej opinii o tym wydawnictwie. W moich uszach brzmiał on szorstko i niezbyt przekonująco. Potencjał wielu nagrań został zaprzepaszczony przez zbytnie udziwnianie brzmienia. Tak jakby grupa bała się nagrać bardziej konwencjonalne piosenki w obawie przed odrzuceniem przez środowisko krytyków i fanów. A przecież wystarczy przypomnieć o płycie Soulsavers "The Light The Dead See" (2012) z gościnnym udziałem wokalisty Depeche Mode, gdzie bez produkcyjnych i brzmieniowych fajerwerków udało się stworzyć album o jakim Depeche Mode może tylko pomarzyć. Skrycie liczyłem, że doświadczenia zdobyte przy nagrywaniu tego albumu, zaprocentują na kolejnej płycie grupy z Basildon. Niestety nadzieja okazała się płonna. Trzeba było poczekać jeszcze kilka lat, aż do premiery krążka "Spirit", nim pewne refleksy znane z albumu "The Light The Dead See" padły  na twórczość macierzystego zespołu Dave'a Gahana. 

Grosz trzeci. Nowa płyta. To co przede wszystkim zwraca uwagę to pewien spokój jaki bije od tego albumu. Podskórne napięcie wyczuwalne na "Delta Machine" jakby się ulotniło, dzięki czemu zyskały na tym same kompozycje. "Spirit" nie oferuje nośnych, radiowych hitów, o których będziemy pamiętać za pięć, dziesięć czy piętnaście lat. Nie znaczy to jednak, że nie warto poświęcić mu grama uwagi. I niech nie zwiedzie was pierwsze wrażenie bowiem prawdziwy diabeł tkwi tuż pod powierzchnią i ujawnia się z każdym kolejnym odsłuchem. Dzięki temu "Spirit" starcza na o wiele dłużej. Jest co odkrywać, od pięknych nastrojowych nagrań w postaci The Worst Crime, Cover Me czy No More (This Is The Last Time), których z pewnością nie powstydziliby się także Soulsavers, po te nieco dynamiczniejsze fragmenty płyty takie jak Where's The Revolution, Scum czy So Much Love. Potknięć na tym albumie jest naprawdę niewiele. Wszyscy zgodnie oskarżycielski palec kierują w stronę nagrania Eternal (jedno z dwóch nagrań, w którym wokalne stery przejmuje Martin Gore), którego obecność jest tu zupełnie zbyteczna. To taka typowa zapchajdziura zabierająca niepotrzebnie miejsce i czas z życia potencjalnego odbiorcy. Już zdecydowanie lepiej wypada druga kompozycja z udziałem Martina. Fail pięknie finalizuje podstawową część płyty i pozostawia człowieka w poczuciu zawieszenia. Stan melancholijnej kontemplacji nie opuszcza słuchacza wraz z ostatnimi dźwiękami płyty lecz wybrzmiewa jeszcze te kilka chwil w ciszy. To najlepszy dowód na to, że muzyczna podróż jaką odbyliśmy miała nie tylko swoją wartość, ale i sens.

Wydając tak mało komercyjny album jakim jest "Spirit", trzeba być albo niezwykle odważnym albo być już w takim miejscu, w którym to nie oglądasz się na niczyje oczekiwania. Depeche Mode z takim bagażem doświadczeń nie ma już czego się obawiać. Każda ich kolejna płyta jakakolwiek by nie była, nie tylko doskonale się sprzeda, ale i napędzi im nieprzebrane tłumy na kolejne trasy koncertowe. Tym bardziej docenić więc trzeba fakt, że wciąż im się chce tworzyć nową muzykę zamiast odcinać kupony od dawnej sławy. Nikt nie miałby im tego za złe. Oni już przecież swoje zrobili. Mogliby przecież przekazać pałeczkę młodemu pokoleniu. Problem w tym, że nie ma komu. Chcąc nie chcąc, Depeche Mode musi więc trwać na swoim posterunku. Oby jak najdłużej.

Jakub Karczyński

MUZYCZNY KOROWÓD

Koniec roku za pasem, znak to, że czas zabierać się za podsumowanie roku. Niestety z braku czasu nie zdążyłem jeszcze zapoznać się z wszystkimi tegorocznymi premierami płytowymi jakie zawędrowały pod mój dach, a co tu dopiero mówić o ich zgłębianiu. Trudno więc jest mi powiedzieć kiedy takowe podsumowanie pojawi się na łamach "Czarnych słońc". Zajrzałem przed momentem do ubiegłorocznego wpisu na ten temat i nieco się uspokoiłem bowiem wtedy także miałem podobne zaległości w słuchaniu jak teraz. Zatem chyba nie będzie tak źle z tym podsumowaniem jak sądziłem. Co prawda dopiero przedwczoraj rozfoliowałem najnowszy album Lacrimosy, choć od jego premiery minęło już dobrych kilka miesięcy, ale jak widać wszystko musi mieć swój czas. Pretekstem do tego była kolejna rocznica śmierci Tomka Beksińskiego, który jak wiemy uwielbiał muzykę tej grupy. Niestety bez jego osoby muzyka Lacrimosy jakby straciła cząstkę swojej magii. Być może wpływ na to ma też fakt, że Lacrimosa nie nagrywa już tak obłędnych albumów jak choćby "Elodia" (1999). Dziś są to już raczej pojedyncze utwory wyławiane z kolejnych wydawnictw grupy, niż całe porywające dzieła. No, ale nie samą Lacrimosą człowiek żyje o czym zaświadczy poniższa lista pretendentów do objęcia muzycznego tronu za rok 2017. Oto zatem alfabetyczny spis płyt, które udało mi się upolować w przeciągu minionego roku:

Alison Moyet "Other"

Anathema "Optimist"

Bjorn Riis "Forever Comes To An End"

Cigarettes After Sex "Cigarettes After Sex"

Clan Of Xymox "Days Of Black"

Closterkeller "Viridian"
Deep Purple "Infinite"

Depeche Mode "Spirit"

Drab Majesty "The Demonstration"

Dreamcar "Dreamcar"

Eloy "The Vision, The Sword And The Pyre"

Flaming Lips "Oczy Mlody"
Grandaddy "Last Place"

Greta Van Fleet "From The Fires"

Gary Numan "Savages (Songs From A Broken World)"
Hidden By Ivy "Beyond"
Kilbey / Kennedy "Glow And Fade"

Lacrimosa "Testimonium"

Mew "Visuals"

Mike Oldfield "Return To Ommadawn"

OMD "The Punishment Of Luxury"
OST "Blade Runner 2049"

Rendez Vous "Raz dane"

Roger Waters "Is This The Life We Really Want?"

Slowdive "Slowdive"

Soros Dolorosa "Apollo"

Starsailor "All This Life"
Steve Hackett "The Night Siren"

Steven Wilson "To The Bone"

Strawbs "The Ferryman's Curse"

Styx "The Mission"
The Eden House "Songs From The Broken Ones"

The Jesus And Mary Chain "Damage & Joy"

The Night Flight Orchestra "Amber Galactic"

Traitrs "Rites And Ritual"

U2 "Songs Of Experience"

Ulver "The Assassination Of Julius Caesar"

Te trzydzieści siedem albumów to o dziesięć albumów więcej niż przed rokiem więc jak widać jest co robić. Jeśli dodać do tego jeszcze wszystkie te płyty, których data premiery dyskwalifikuje je, aby wziąć udział w tegorocznym podsumowaniu, to mój odtwarzacz w tym roku z pewnością kurzem nie zachodził. Liczę na to, że w kolejnych latach wciąż będzie dobrze mi służył i emerytura jeszcze mu nie grozi. 

Jakub Karczyński

PS Autorem dzieła przyzdabiającego ninieszy post zatytułowanego "Trzej muzykanci" jest Diego Velázquez, hiszpański malarz doby baroku.